Lokale verkiezingen (Overijse)

‘Bestuur onder dé mensen’
Hebben lokale verkiezingen nog zin?
Doorbraak – 17 september 2018 – Johan SanctorumAfgelopen vrijdag had ik een gesprek met een insider van de lokale politiek in mijn gemeente Overijse. Een man die veel wist, af en toe met de ogen knippert, zich dichterbij buigt als het echt spannend wordt, en mits de nodige biertjes een verslaggever een schat aan grote en kleine verhalen toevertrouwt. Mijn verwachtingen zijn ruimschoots ingelost. Meer nog: ik ben er van overtuigd geraakt dat gemeenteraadsverkiezingen nergens toe dienen, en langzamerhand elke relevantie verliezen.

Rupjes

De theorie is nochtans anders: het zou om ‘politiek dicht bij de burger’ gaan, basisdemocratie, betrokkenheid, subsidiariteit in het jargon (zoveel mogelijk delegeren van hoger naar lager), en blabla. Het spookbeeld van de kafkaiaanse superstructuur, het bureaucratische doolhof met de EU als beste voorbeeld, heeft ons met het idee opgezadeld dat de ‘kleinschalige’ lokale democratie daar een tegengif voor zou zijn. Helaas: de kerktorenpolitiek reflecteert Kafka in alle aspecten.

De bebouwing van het (op Vlaams niveau nochtans als ‘waardevol agrarisch gebied’ ingekleurd) Terlanenveld is begonnen.

Ik blijf even onder die kerktoren: het monsterkartel van CD&V en N-VA, Overijse 2002 genoemd, zwaait al achttien jaar de plak, met een (nu ex-)burgemeester Brankaer waarvan iedereen weet dat hij nauwe banden heeft met de vastgoedsector. Zoon Bram baat het belangrijkste immokantoor van Overijse uit. Elke grasspriet, elke morzel grond, elke baksteen passeert via de Brankaer-clan, dat is een openbaar geheim. De peetvader heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar zijn clan is springlevend, en een zekere Inge Lenseclaes fungeert als marionet om de traditie voort te zetten, met de zeer originele slogan ‘Bestuur onder dé mensen’ (noteer dat bizar extra accent op die dé).Jaarlijks passeert hier de Gordel, onder het motto dat de Rand groen en Vlaams moet blijven. Aan Overijse 2002 zal het niet liggen. Onder dit bestuur begon de aantasting via rupjes (Ruimtelijke UitvoeringsPlannen) van o.m. het Terlanenveld, door de Vlaamse overheid nochtans als waardevol agrarisch gebied ingekleurd. Ook tal van zogenaamde trage wegen (historische landwegen voor wandelaars en fietsers, die de gemeente wettelijk moet openstellen) blijven afgesloten, onder meer omdat een rijke industrieel zijn been stijfhoudt. Verschillende actievoerders en -comités hebben er hun tanden al op stuk gebeten. Bestuur onder dé mensen dus.

Stammenoorlog

Doch hola, er zijn kapers op de kust om dit machtsblok te breken. Open Vld (nu nog deel uitmakend van de meerderheid) en Groen komen namelijk samen op, om een alternatieve coalitie op te zetten. De partij van de middenstand dus en die van de bloempjes en de bijtjes, verenigd als appelblauwzeegroene falanx. Ideologisch onmogelijk, maar dat doet er ook helemaal niet toe: het gaat louter om persoonlijke tackles en ander beter voetenwerk. Dit kartel wil namelijk de nieuwe burgemeester leveren met wie het zonder twijfel allemaal anders wordt. Een blauwe welteverstaan, die ook baksteen en beton niet ongenegen is.

Dan is er nog de echte politieke folklore: de lijst Leefbaar Overijse, een onderzeebootje van het Vlaams Belang onder meer bemand door Philip Claeys, en Bewust Overijse (ja echt), de comeback van een dood gewaande lokale oligarch en burgemeester uit de vorige eeuw, genaamd Eric Schamp. Om het rijtje compleet te maken komt de CD&V moederziel alleen op, na het Overijse 2002-avontuur wanhopig op zoek naar zichzelf. Ergens dobberen dan nog een paar Franstalige brokstukken (MR, Défi), die onder de naam Plus de francofone stemmen aantrekken. Dat zijn dus de inwoners die principieel de taal van Molière willen spreken bij de bakker of in de supermarkt, en luidop dromen van een officieel tweetalig Overijse.

Allen, maar werkelijk allen, gaan ze voor vernieuwing, een bruisende gemeente met veel groen, minder leegstand in de enige winkelstraat die Overijse telt, meer verkeersveiligheid, de burger centraal, jeugd en senioren moeten aan hun trekking komen, en meer van die clichés. Terwijl Overijse na de verkiezingen altijd zichzelf blijft, namelijk een Vlaamse randgemeente, met veel expats die geen woord Nederlands spreken. Een dorp waarvan de inwoners na een paar nachtjes federaal onderhandelen ooit op een ochtend zullen vaststellen dat ze aan de andere kant van de taalgrens wonen. Idem trouwens voor Hoeilaart, het buurdorp waarmee Overijse al sinds de oertijd in een stammenoorlog verwikkeld is.

Tegen dan zijn hoger vernoemde open ruimtes bouwrijp en kan de verbrusseling beginnen. Bestuur onder dé mensen dus. Overijse is een schoolvoorbeeld van hoe kerktorendemocratie ontspoort. Misschien zou de Vlaamse regering de Rand beter onder curatele plaatsen, om te beletten dat het echt misloopt.

Domocratie

Ondertussen wordt er tussen die dorpsnarren, sorry voor de term, maar raak geschoten met natte proppen en worden de pakken in de brievenbus gewurmde folders steeds dikker, om meestal rechtstreeks in de papiermand te belanden. Iemand zou eens een brievenbus moeten uitvinden met rechtstreekse aansluiting op een papiercontainer.

Het gebrek aan echte politieke boodschappen, het teveel aan persoonlijke kindertuintoestanden, de corruptie en de belangenvermenging, sterken me in de overtuiging dat dit soort kerktorendemocratie uit de tijd is. Het is meer een farce, goedkoop volkstheater maar met een duur prijskaartje. Ik ben ze beu, die lachende gezichten van boeren in kostuum, KVLV-vrouwen met iets te veel make-up, een burgemeester die zich als een kleine Poetin het gejuich van Chiromeisjes laat welgevallen. Het woord domocratie loopt zomaar uit mijn klavier en inspireert verder tot reflecties rond blanco stemmen en heel het circus negeren.

Dat kan natuurlijk ook gezegd worden van het Vlaamse en federale niveau – om van het provinciale nog maar te zwijgen. Ook een flauwe charade van schoolmeesters die ’s morgens in de spiegel kijken en ontdekken dat ze volksvertegenwoordiger of minister zijn. Maar die lokale verkiezingen suggereren dat mensen kunnen beslissen over wat er in hun achtertuin gebeurt, terwijl op het einde van de rit de man of vrouw die het meeste bier kan verzetten, op de troon wordt gehesen en de carrousel voor de zitjes in het schepencollege kan beginnen.

Er klopt dus iets niet met die lokale democratie, ondanks alle lachende gezichten op de affiches. Antwerpen en Gent worden tenminste nog gevolgd en becommentarieerd door de nationale pers. In gemeenten als Overijse is er geen lokale pers, behalve de reclamebladen die enkel hoera-communiqués van de meerderheid brengen. Dat is een ander aspect van het democratisch deficit op lokaal niveau.Wie zou die kleine potentaten een strobreed in de weg leggen? Ze doen maar. Het resultaat laat zich raden: de burger haakt af.

Glans

Politicologen zoals Herman Matthijs (VUB, UGent), Herwig Reynaert (UGent), Johan Ackaert (UHasselt) en Filip De Rynck (UGent), zijn unaniem: de gemeenteraadsverkiezingen hebben veel van hun glans verloren. Vele partijen, zelfs gevestigde, krijgen hun lijsten niet eens meer gevuld. Ook de kiezer zelf houdt het voor bekeken. Terwijl het absenteïsme tot 2006 traditioneel altijd tussen de 5 en 6 procent lag, verdubbelde dat in 2012 eensklaps tot 11,7 procent. Tel daar de 3,5 procent blanco en ongeldige stemmen bij, en men komt uit op zowat 15 procent Vlamingen die bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen geen stem uitbrachten. Op Belgisch niveau is dat één miljoen. Een trend die zich vermoedelijk zal doorzetten.

Het is dus niet zo onredelijk om eens na te denken over de zin en onzin van die lokale verkiezingen. Misschien is het allemaal wel wat té dicht bij de burger gekomen, te veel handjes schudden, te veel pensenkermissen, te veel knullige slogans, te weinig visie op lange termijn. Afschaffen die handel? Mogelijk werkt een systeem van autonome wijkcomités beter, die in een regionaal netwerk functioneren, en die de zesjaarlijkse afficheslag niet nodig hebben om te tonen wat democratie is. Maar dat is verre toekomstmuziek.

Soit, nu in Overijse ook de verkiezing van de druivenprinses is afgeschaft, om plaats te maken voor een politiek correcte ambassadeur, hebben de afwezigen nog meer gelijk. Nu ja, ambassadeur bekt ook beter in een tweetalige gemeente. Besturen is vooruitzien, toch?

De ringen

Dit zijn de ringen. Speciaal ontworpen en gemaakt met de volgende ingegraveerde teksten, door David en Audrey zelf gekozen:

Bij haar: “You’re my rhythm & blues”

Bij hem:   “❤️ Your perfect imperfections”

De zinnetjes komen uit dit liedje, dat toen ze elkaar vijf jaar geleden leerden kennen een grote hit was.

Audrey had een schaaltje in keramiek gemaakt om ze op te leggen, en aan Runa, het dochtertje van Alwin en Greet, werd gevraagd om het na het ja-woord te komen afgeven.
Het was een heel mooi moment!
(Meer foto’s later.)

 

De openingsdans

Gisteren had ik vaak de indruk, als ik met mensen sprak, dat ik dat in een vreemde taal deed. Bij anderen was het dan alsof we tegelijk dezelfde dingen zeiden, en alleen maar hoefden te knikken en te beamen wat de andere vertelde.
Mensen observeren is één van de leukste en leerrijkste dingen die je kan doen. Door de vaak luidruchtige atmosfeer is het toch niet mogelijk om op een fatsoenlijke manier met elkaar te praten, want schreeuwen is nu eenmaal niet de beste manier om communiceren.
Wat ook echt prachtig is, is mensen zien dansen. Dansen is spreken zonder woorden. De openingsdans van Audrey en David was fantastisch. Op een liedje van Vaya Don Dios, want Audrey is grote fan van Dani Klein, hadden ze dat perfect ingestudeerd. Een ingewikkelde tango, maar heel sensueel gebracht!

Zelf heb ik niet gedanst, want dat doen ze nu helemaal anders dan in de tijd toen ik niet van de dansvloer weg te slagen was, en ik heb de indruk dat je er heel lenig moet voor zijn. Maar het kriebelde wel, want een twist zat er ook wel tussen, en dat kon in als jong meisje als de beste.

Om stipt 12 uur is “Assepoester” met de taxi naar huis gekomen. Mijn schoentje heb ik onderweg niet verloren…

Een witte kerst

Vroeger voelde ik mij Assepoester,
tegenwoordig Doornroosje,
en misschien word ik ooit Sneeuwwitje,
maar zeker nooit Roodkapje
en nog minder
Repelsteeltje of Raponsje.

De Schone en het Beest
is te hoog gegrepen,
en Grietje van Hansje
wil ik ook niet zijn.

Het liefst was ik Vrouw Holle
de godin van leven en dood,
en van de aarde,
dan kregen we dit jaar
gegarandeerd een witte kerst!

Micheline Baetens – 11 november 2014

The Day After

David en Audrey zijn dus al een dag getrouwd, en het huwelijk zal dus al wel geconsumeerd zijn, zoals men dat zo mooi zegt.
Het feest was geslaagd en is perfect verlopen. Foto’s zijn er nog, maar die volgen wel.
Er waren een zestal speeches en dit was mijn toespraakje, en vermits tussen het publiek zowel Franstaligen als Nederlandstaligen zaten heb ik daar rekening mee gehouden.

Lieve Audrey en lieve zoon van mij,
De inleiding hebben jullie gedurende de vijf jaar dat jullie samen zijn al geschreven, en nu vandaag, beginnen jullie aan de roman van de rest van jullie leven.
Ik hoop dat hij zo mooi mag worden als de tekst van een liedje van Adamo dat ik nu zowel in het Frans, als in een door mij vertaalde Nederlandse versie aan jullie wil voorlezen. Ik wens jullie er heel veel geluk mee!

Notre roman

Un jour ma mie nous écrirons notre roman
Le coeur content comme un livre d’image
A chaque page il y aura un serment
A chaque instant il y aura ton visage

Et si pauvre est la prose
Elle aurait ton charme
Car j’y mettrai tes larmes
Sur des pétales de roses

Non pas une ombre morose
Rien que les plus belles choses
Un jour ma mie nous écrirons notre roman
Sans un nuage comme un ciel de vacance

Pour y enchaîner le meilleur de notre temps
Pour mettre en cage le vent de notre chance
Et nous auront pour emblème sur un flocon de neige
Notre premier je t’aime léger léger comme un arpège

Non pas une ombre morose
Rien que les plus belles choses
Un jour ma mie nous ouvrirons notre roman
Le coeur tremblant a son plus beau passage

Et nous soufflerons sur les poussières des ans
Et nous lirons en riant de notre âge
Alors comme au temps de nos 20 ans
Nous écrirons notre plus belle page

Onze roman

Op een dag mijn lief, schrijven we onze roman,
Met een blij hart, vrolijk als een prentenboek.
Op elke bladzijde zal een belofte staan,
en jouw lieve gelaat.

En ook al is onze proza arm
Ze zal toch de charme hebben
van jouw tranen
op rozenblaadjes.

Zonder sombere schaduw,
en met enkel de mooiste dingen,
schrijven we op een dag mijn lief, onze roman,
onder een blauwe vakantiehemel.

Het beste wat ons verbindt,
houdt de wind van ons geluk gevangen,
en op een sneeuwvlokje schrijven we
onze eerste “ik hou van jou”, licht, licht als een veertje.

Zonder sombere schaduw
en met enkel de mooiste dingen
zullen we op een dag onze roman openen
en met bevend hart de mooiste bladzijden herlezen.

En dan zullen we het stof der jaren wegblazen,
we zullen lachen met onze leeftijd,
en net zoals op deze dag,
weerom onze mooiste bladzijde schrijven.

Koel in het hoofd en warm aan het hart

Waar ik mij het meest aan erger, is onverschilligheid. Wees blij, wees kwaad, maar wees niet onverschillig, want dat is dodelijk voor de mensheid.
Sommigen vinden dat ik mij te vaak erger aan de wereldse dingen en gebeurtenissen, want meestal kun je er weinig aan veranderen. Maar ergernis toont dat je je betrokken voelt en dat is nog altijd waardevoller dan je niets aantrekken van wat er rondom jou gebeurt.


Niet alleen tonen we te weinig dat we de dingen anders willen, maar bovendien kunnen we ook moeilijk en voluit onze blijdschap tonen, onze verrukking en ons enthousiasme. Dat wordt vaak als kinderachtig en overdreven beschouwt, vooral omdat de veel mensen zo materialistisch en oppervlakkig ingesteld zijn. Het moet allemaal om hebben draaien, en liefst zoveel mogelijk.

En ja, daar erger ik mij dan aan, en aan de vanzelfsprekendheid ervan.
Kijk nu bijvoorbeeld naar zoiets als een trouwfeest, iets wat mooi en vrolijk is. Waarom loopt iedereen die er nauw bij betrokken is dan zo gestresseerd en nerveus rond, ja sommigen zelfs met een vies gezicht?
Ik hou mij liever zo ver mogelijk van dergelijke sfeer vandaan, want ik vind het niet fijn, het steekt mij aan, en dat wil ik niet.
Vandaag heb ik daarom dit gedicht geschreven met een knipoog naar de trouwers en de feestvierders van morgen:

Zowel

Zowel
bij goed
als bij kwaad,
één gouden raad:
houdt het hoofd koel
en het hart warm!

Micheline Baetens – 14.09.2018

Ook morgen zal ik kalm zijn, dat weet ik nu al, en ik ga genieten, in plaats van te stressen. Onverschilligheid? Gebrek aan enthousiasme? Neen hoor, tevredenheid en de juiste gevoelens op de juiste plaats: koel in het hoofd, en warm aan het hart.

Het enige wat ik vandaag nog doe is af en toe, en voor een publiek van katten, mijn tekst eens repeteren die ik morgen op de trouw ga voorlezen…

 

Twijfelen



‘We zien dingen niet zoals ze zijn, we zien dingen zoals we zijn.” Socrates

Dat denk ik ook wel. Ieder kijkt met andere ogen. Met zijn en haar ogen. Dus zoiets als de werkelijkheid bestaat niet, en het grote gelijk ook niet, noch de waarheid?
Begin dan maar met aan alles te twijfelen, want met je zekerheden zal je niet ver lopen. Stop dus ook met ruzie maken en bevelen geven, van “zo moet het”, want misschien zie je dat wel allemaal verkeerd.Is dat geen grote opluchting, weten dat niets is was het lijkt? Alles kan dus nog alle kanten op, zowel wat je als negatief ervaart, als wat je nu als positief beschouwt.
En als je goed nadenkt, is dat toch zo. Want ik hou van regen en jij houdt van zon, en daar begint het al. Iets is maar zoals je het zelf bekijkt, maar dan ook maar alleen voor jou. Misschien hou ik morgen dan weer wel van de zon, omdat ik ondertussen dan weer een dag ouder ben, en meteen ook een dagje anders.


Mag dat dan van gedacht veranderen? Mensen die hun mening herzien, hun zekerheden opgeven, weten die eigenlijk wel wat ze willen, kan je die eigenlijk nog wel vertrouwen?
Niets zo gezond als twijfelen!  Gezond voor jezelf, voor je omgeving, en niets is zo creatief en boeiend als een zoekende geest die vandaag van de regen houdt, en morgen van de zon.
Bedankt Socrates, dat heb jij weer eens goed gezien! Ja toch?

Oudewijvenzomer

Vandaag begint het jaarlijkse Druivenfestival in Hoeilaart. De druiventeelt is het waar het dit weekend allemaal om draait in Hoeilaart, of tenminste zou moeten om draaien. Maar onze druiven zijn stilaan tot parels voor de zwijnen verworden, en het Druivenfestival nog enkel tot festival.http://carnetsdenormann.com/viticulteur-a-overijse/

https://www.druivenfestival.be/

Veel zal ik er niet van zien. Zeker is wel dat het zoals haast elk jaar goed weer zal zijn, en daar ben ik dan dit jaar extra blij om.Rond deze tijd is de grote zomer wel voorbij, en is het gedaan met de hoge temperaturen, maar we krijgen nog een nazomertje: de oudewijvenzomer.
De nazomer, oudewijvenzomer of Sint-Michielszomer – soms ook wel als Été Indien of Indian Summer aangeduid – is de periode van eind september tot half november waarin het nog zomerachtig weer kan zijn.
Oorspronkelijk komt het begrip uit de Noordse of Germaanse mythologie, waarin noodlotsgodinnen wevend of spinnend werden afgebeeld. Ze beeldden daarmee de menselijke levensdraden uit.
De term “oudewijven” is waarschijnlijk terug te voeren op een vrouwelijke watergeest met lange witte haren. Later werd het toegeschreven aan oude breiende vrouwen en aan veldspinnen die bij rustig nazomerweer lange draden spinnen.
Sint-Michielszomer, komt omdat het op 29 september eigenlijk de feestdag is van mijn heilige naamgenoot, die blijkbaar voor nog wat extra zomer zorgde en nog altijd zorgt.In elk geval, ik ben wel al terug beginnen breien, en spinnen die kom ik tegenwoordig ook elke dag tegen, en die spinnen zowel binnen als buiten inderdaad hun webben.  Buiten zijn ze prachtig, maar binnen zie ik die diertjes liever niet aan het werk, en is hen geen lang leven gegund. Ook spinnen moeten hun plaats kennen!

Een maatje meer

Wat ik af en toe mis, is een maatje, iemand waar je eens bij kan uithuilen, of lachen om dezelfde situaties. Iemand die je eens plaagt en ook troost. Een nieuwe relatie hoeft niet per se, want daarvoor ben ik teveel gesteld geraakt op mijn onafhankelijkheid, maar een samenzweerder dat zou leuk zijn en iemand die je eens door elkaar schudt, of verontwaardigd is over dezelfde toestanden. Een maatje heeft juist dat meer wat een vriend niet is: een medestander, iemand die mee in het complot van je leven stapt. Iemand die je geen rozentuin belooft, maar kwaad durft zijn, en waarvan je toch weet, dat hij je nooit zal afwijzen, en steeds loyaal zal blijven.
Kort gezegd een maatje is een vriend, maar dan wel met een maatje meer.

Bijna was het gelukt, maar verliefdheid is blijkbaar niet genoeg om ook een duurzame band te ontwikkelen. Of misschien was verliefdheid er net teveel aan…Na wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is, geloof ik er ook niet echt meer in. Ik ben het een beetje ontgroeid, denk ik, die hoop dat er nog ooit iemand een grote plaats in mijn leven gaat in nemen.

Misschien ben ik ook wel zodanig geëvolueerd dat mijn verwachtingen onrealistisch geworden zijn. Een sterk karakter schrikt ook veel mensen af, en ik ben inderdaad nogal recht voor de vuist. Een zachte, lieve vrouw, een heilige bijna, dat is wat mannen van mijn leeftijd willen, en daarvoor kom ik niet in aanmerking, dat is na een eerste kennismaking wellicht al wel heel duidelijk.

“Eigen schuld, dikke bult Micheline, je was maar beter een seut gebleven die de ene depressie na de andere kreeg, dan was je nu misschien van ’t straat!”Nu

Ik adem niet, ik zing.
zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.

Bart Moeyaert

 

Overspel

“Façades”, een film over overspel binnen een relatie, en over de liefde ondanks. Een Vlaamse film, met klasse acteurs, maar vooral een verstandige film, en hoe het dus ook kan als er naast de liefde ook overspel in het spel was en is.

Wie realistisch en eerlijk wilt blijven, moet toegeven, dat er in een relatie veel meer kans is op verliefd worden en misschien zelfs gaan houden van een ander dan niet. En het gaat niet alleen om de seks, maar vaak om veel meer.

Maar als de band met de partner volwaardig genoeg is, kan je dat overwinnen, en toch samen blijven. Het is maar wat de liefde je waard is, en hoeveel je aan elkaar hebt, en dan niet alleen op seksueel gebied. Maar als de relatie is doodgebloed is, krijg je er zelfs met de beste wil van de wereld geen leven meer in.

Overspel doe je eigenlijk vaak met twee (niet altijd!), waarbij niet alleen de overspelige partner schuld treft, maar ook wie er voor gezorgd heeft dat er niets meer overblijft om voor te vechten.

Gelukkig is dat in de film niet het geval, en zien we dus dat het ook anders kan. Spijtig dat het maar een film is…

Einzelgänger

Ik moet wel een heel slecht en eenzaam mens zijn, want ik heb noch familie, noch vrienden uit te nodigen op de trouw van mijn zoon. Een echte einzelgänger dus!
Vanmorgen besefte ik dat pas, want het was mij eigenlijk nog niet opgevallen.Dus wat je niet hebt, mis je ook niet? Neen, blijkbaar niet. De familie die familie was voor mij, die zijn allemaal overleden, en de rest is nooit familie geweest. Vrienden, heb ik één goede vriendin, die te ziek en oud is om naar het feest te komen, en voor het overige zijn alle mensen eigenlijk gelijk voor mij. Dus zo slecht ben ik dan ook weer niet.En eenzaam? Ook niet, vermits alle mensen  gelijk zijn, en de wereld overvol is van gelijke mensen. Ik woon namelijk niet op een eiland, al zou ik dat af en toe wel eens willen. Ook dit blog wordt trouw gelezen, geen enkel woord wordt blijkbaar overgeslagen, en vermits internet wereldwijd gaat, ben ik goed omringd.Ik geef wel toe, ik ben niet vlug content. Voor zowel familie als vrienden streef ik kwaliteit na, en vooraleer iemand een eretitel krijgt van mij, moet ik daarvan overtuigd zijn. In de loop der jaren en in de loop der ervaringen, heb ik denk ik wel, de nodige mensenkennis opgedaan.Bovendien, alles komt en gaat in je leven, zo ook mensen. En het zijn er een hele hoop geweest, die ik nog diep in het hart draag. Sommige verdienen het niet eens, als ik de pijn erbij reken, maar mijn hart is wijzer dan mijn verstand, en misschien ook wel vlugger content dan mijn verstand…Een paar definities van einzelgänger:

Einzelgänger
de einzelgänger zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: [‘ɑjntsəlgɛŋər] Verbuigingen: einzelgänger|s (meerv.) iemand die graag zelfstandig handelt Voorbeeld: `Hij woont alleen, heeft geen vrienden en is een echte einzelgänger.`Synoniemen: ind…
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/einzelgänger

Einzelgänger
Een einzelgänger (naar het Duits, “alleenloper”) is iemand die bij voorkeur alleen is en zijn of haar eigen gang gaat. Vaak is dit geen keuze maar een karaktertrek. Een einzelgänger hoeft niet per definitie succesvol te zijn. Ook is het niet per se een keuze van de betrokken persoon. Het is een gedrag dat zowel in karakter besloten kan liggen,…..
Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Einzelgänger

Einzelgänger
1) Iemand die zich graag afzondert 2) Individualist 3) Solistisch persoon
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/EINZELGÄNGER/1