Ik was terug zestien vannacht, en ik heb van twee “oude” lieven gedroomd.
De ene zat een straf uit in de gevangenis en had een dagje verlof gekregen om mij te bezoeken, want ik had hem af en toe een brief geschreven.
De andere ontmoette ik terug nadat we elkaar eventjes uit het oog waren verloren.
En het werd moeilijk kiezen, want de eerste zat een beetje in een hopeloze situatie en ik had vooral medelijden met hem. Maar de andere had toch zo’n mooie lach en ogen en op hem was ik strontverliefd.
Ik voelde mij schuldig maar wilde mij toch ook niet onder druk laten zetten door de omstandigheden. Ik koos voor de tweede, zoals ik jaren geleden in werkelijkheid ook gedaan heb.
Tegenwoordig gaan mijn nachtelijke dromen wel heel ver terug in de tijd en VÓÓRal de nachtmerries blijven op stal, en daar heb ik zelf voor gezorgd.
Het lag aan de antidepressiva, die ik niet meer ’s morgens neem maar eerder midden in de dag.
Zo zie je maar, niet alleen overdag, maar ook’ s nachts kan je meester blijven over wat en over wie je droomt! 
