Vandaag de dag

Wie heeft er nu een teletijdmachine nodig, als je met je herinneringen terug in de tijd kunt, en ik ben de laatste dagen veel aan dat prille begin, de eerste zes jaren van mijn leven aan het terugdenken.
Waarschijnlijk door het alleen zitten tijdens de voorbije feestdagen, dan is het een troost om de mensen die mij het liefst waren weer voor de geest te halen: mijn grootouders langs moeders kan, de enige die dat ongewenste kind wel graag zagen. Vooral mijn grootmoeder heeft heel goed en het langst voor mij gezorgd.
Mijn ouders waren alle twee al een eerste keer getrouwd geweest en aan het scheiden, toen ze elkaar leerden kennen en mijn moeder in verwachting geraakte. Je moet weten, het was 1949 toen ik geboren werd en toen was scheiden nog niet in de “mode”. Ik werd dan ook nog eens geboren toen mijn ouders nog niet met elkaar getrouwd waren en mijn moeder nog niet gescheiden van haar eerste man, die mij natuurlijk niet erkende als zijn kind, en bijgevolg werd ik als bastaard geboren en kreeg  ik de familienaam van mijn moeder, zo was de wet toen. Die wet veranderde pas rond mijn twaalfde, en van dan af kon mijn echte vader mij adopteren en op zijn naam zetten. Ik sta dus op de trouwboek van mijn ouders als geadopteerd kind.
Gecompliceerd, nietwaar? Maar niet alleen voor mij, maar ook voor de omgeving, en o.a. voor de kinderen in de school, die het vreemd vonden dat ik niet zoals zij de naam van mijn vader droeg, en waarvoor ik dan telkens weer een foto van mijn vader uit mijn schortje moest halen om hen te kunnen bewijzen dat hij wel mijn echte vader was.
Gelukkig werd ik heel goed opgevangen door de leerkrachten van de school, maar van dan af heb ik mij altijd wel een outsiderke gevoeld. En dat gevoel is gebleven tot nu, waar naar zoiets heel anders gekeken wordt, en deze dingen schering en inslag zijn.
Maar het was 1949 zoals ik al zei. En toch zijn die eerste zes levensjaren de mooiste van mijn kindertijd geweest, tot mijn grootvader stierf, en “dat kind” daar weg moest, want het kostte teveel aan en van mijn grootmoeder, volgens de rest van de familie, en dus vloog ik naar mijn ouders, en was het meteen ook gedaan met het schoon leven en de pret.
Ik heb het niet gemakkelijk gehad met mijn ouders, en dat is heel zacht uitgedrukt, maar zij met mij ook niet, want dat rebelse kind had heel andere waarden meegekregen en was gelukkig daardoor al gevormd, zodat het nooit of te nimmer voldeed aan de mentaliteit van hardwerkende, nette, zuinige, en gefrustreerde ouders, waarvan ik mij niet kan herinneren dat ze geknuffeld hebben.Triestig? Ja misschien wel, maar het is ook mijn geluk geweest, maar dat heb ik pas vele jaren later ingezien.
Wordt vervolgd.

2 reacties op “Vandaag de dag

  1. Je mag fier zijn op wie je ondanks alle ellende nu geworden bent,Micheline!
    Dank om dit met ons te delen.Ik geniet telkens weer van wat je hier schrijft.
    Ik was ook een buitenbeentje,om andere redenen.Ik was het eerste kind in Borgloon dat zedenleer ging volgen,omdat mijn ouders de eerste vrijzinnige mensen waren in ons klein stadje.
    Dat heb ik ook geweten.Onderwijzeressen waren niet aardig ondanks dat ik een heel goede leerlinge was.Later heb ik pas doorgehad dat ik natuurlijk hun twee vrije uurtjes claimde want zij moesten mij die zedenleerlessen geven,één jaar zelf s in een hok waar kolen lagen ,want er was geen lokaal beschikbaar.Later moest ik met zus en broer op 11november buiten wachten tot alle andere kinderen uit de mis kwamen om dan samen aan het standbeeld de gesneuvelden te gaan herdenken.Geen communiefeesten en vies kijkende pastoors die in de deuropening bleven staan en me met dikke buik en afkeurende blik nauwelijks ruimte gaven om heel alleende klas te verlaten voor de zedenleerles.Ik was dikwijls heel eenzaam ,had weinig vriendinnetjes maar heb mezelf gevormd tot wie ik nu ben.En…ik ben jarenlang waarachtig gelukkig geweest en verzoend met mijn lot in een wereld die meer begrip heeft dan ooit voor andersdenkenden en anders levenden- tot nu toe toch.
    Ondanks de moeilijke weg ben ik toch fier dat mijn ouders mij al vroeg tot een vrij denkend mens hebben gevormd.
    Dat wou ik je maar even laten weten.

  2. Bedankt, Marlene! We zijn er door geworden wat we nu zijn, en daar mogen we heel blij om zijn. Niets is ooit vanzelfsprekend. Veel liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *