Vandaag de dag 17.02.2018

Vandaag eindelijk de verzamelde gedichten van Herman de Coninck in huis gehaald. Alle gedichten zijn heel toegankelijk en toch pure poëzie voor de fanatieke gedichtenlezer.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_de_Coninck
Hij is een virtuoos in het schrijven van liefdesgedichten, maar hij heeft dan ook zijn dosis aan persoonlijke drama’s meegemaakt, en de grootste liefde van zijn leven veel te vroeg verloren.

Ik zie je nog altijd liggen

Ik zie je nog altijd liggen, je vingers
smal en paars als asperges
deze hele bleke stille vorm van jezelf-zijn
die je altijd al wel had
een streepje gestold bloed uit je mond:
niks-zeggen was ook vroeger jouw manier
van gekwetst-zijn, ik denk: sluit nu maar
je ogen, kom, ik zal je helpen –

dit is al wat ik nog kan doen:
dit niet-meer-weten-wat-zeggen
en het zeggen.

Herman probeert ook voortdurend uit te leggen wat dichten voor hem betekent en wat poëzie in ons leven kan betekenen. Een voorbeeld daarvan is volgend gedicht, dat ik de beste beschrijving vind van wat poëzie voor ons kan doen.

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poëzie.

Nog een laatste gedicht, om mezelf te troosten met mijn leeftijd, en om elke oudere liefde op te waarderen.

Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast.

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om te doen.

Zelfs nietsdoen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in ’t café om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.