Vandaag de dag

12 februari, het tussenschot tussen twee uiterst belangrijke datums, enerzijds mijn verjaardag en aan de andere zijde de stervensdatum van mijn man.
Het was precies om middernacht van 10 naar 11 februari 2011 dat hij met zware ademnood weggevoerd werd met de MUG naar het ziekenhuis. Longontsteking.
Maar wij dachten, hij spartelt dit ook wel weer door, hij is al zoveel doorgesparteld. Geboren in 1945 met diabetes, maar niet echt het zorgenkindje uitgehangen, nooit,  en altijd zo gewoon en zo gezond mogelijk geleefd, tot op zijn vijftigste de sluipmoordenaar die diabetes is, zijn ware gedaante liet zien.
Het begon met een tenenamputatie aan de ene voet en tien jaar later met een beenamputatie aan het andere been. Tegelijkertijd een openhartoperatie en drie overbruggingen, om gemakkelijker te kunnen revalideren.
En revalideren, dat deed de dappere patiënt met klasse! Wel soms wat overmoedig, want hij is nog eens tweemaal gevallen en moest terug de spoed in. Gelukkig waren vrouw en zoon ondertussen volleerde verplegers geworden, en konden we hem wat intomen, en sorry voor de uitdrukking, ook eens serieus onder zijn voeten geven.
Zes jaar heeft hij het nog volgehouden en zijn beenprothese met waardigheid gedragen.
Als fervente sportman vond hij troost in petanque spelen, en hij ontwikkelde ook een nieuwe passie, en trok erop uit met zijn fototoestel. Dit is één van zijn foto’s.
Maar op 11 februari, op mijn 61ste verjaardag ging het dus mis, en kwam hij terug op de intensieve terecht van St.-Luc in Brussel.
Hoe hij het klaargespeeld heeft weet ik nog altijd niet, want veel kon hij mij niet vertellen, omdat dat teveel van zijn krachten vroeg en hij nog altijd met dat zuurstofmasker opzat, maar vanop zijn ziekenhuisbed in de intensieve heeft hij dus naar de bloemenwinkel Sterlitzia gebeld, die mij de volgende ochtend een boeket kwamen afleveren voor mijn verjaardag.
Dus wij waren ons nog van geen kwaad bewust, en dachten dat alles wel in orde zou komen. Hij vertelde mij ook dat het de eerste keer geweest was dat hij met plezier was binnengegaan in het ziekenhuis, want voelen dat je aan het stikken bent moet verschrikkelijk zijn.
Zijn been heeft hij laten amputeren, enkel plaatselijk verdoofd, dus hij was goed bij zijn hoofd en heeft dat bewust beleefd, maar geen adem meer krijgen dat is onhoudbaar. Alle organen laten het afweten en je verliest al je krachten.
De zondagmiddag 13 februari mochten we een uurtje bij hem, en om vijf uur heb ik hem nog gebeld. Het laatste dat hij toen gezegd heeft is “ik ga je laten want ik ben een beetje moe”.
En om 8 uur ’s avonds ging de telefoon…

Heb mededogen (voor H.J.)

Heb mededogen
met jezelf,
en met wereld
om je heen.
Heb mededogen
met de domme
en met de slimme,
de harde
en de zachte.
Maar vooral
heb mededogen
met het tere,
het gevoelige,
het onaangepaste,
het verlorene
en het onvindbare,
met de twijfelende
en de hopende.
Heb mededogen
met de stervende
en met elke
levende,
want er is
niemand
die hier
uit vrije wil
gekomen
is.

Micheline Baetens – 12.02.2018

Vandaag de dag

In De Zevende Dag, een tv programma op zondag, ging het groot debat over singles. Binnen enkele jaren zou minstens de helft van de Vlaamse bevolking alleenstaand zijn. “Herpartneren”, is het nieuwste woord dat ik daarbij gehoord heb.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180206_03341969?utm_source=standaard&utm_medium=social&utm_campaign=send-to-a-friend

Voor velen is single zijn blijkbaar nog een taboe, en is een koppel vormen nog altijd de norm, maar stilaan worden alle rupsen vlinders…Ik ben binnen twee dagen al 7 jaar single of alleenstaand, maar ik heb het overleefd, want uiteindelijk komt alles goed, omdat we dus niet alleen zijn op de wereld. We zijn naar het schijnt met 8 miljard!
David en Audrey zijn ook langs geweest voor mijn verjaardag. We hebben gezellig pizza besteld, een lekker wijntje gedronken, en zonder veel tralala zoals we het graag willen, hebben we deze dag samen beleefd. Volgend jaar ben ik 70 en dan geven we een groot feest, heeft Audrey gezegd. We zien wel!
Nu nog even een uurtje voor mezelf om de dag af te sluiten, de vele gelukwensen op Facebook nog eens te overlopen, en mijn laatst geschreven gedichten op mijn blog zetten, want we zijn productief de laatste tijd.
En hoe voel ik mij nu? Alleenstaand? Ja toch wel, uiteindelijk wel, maar is dat niet zo voor iedereen?
Ouder? Anders? Neen hoor, enkel een dag die weer eens voorbij is, en ook dat is voor iedereen zo.

Geef toe

Geef toe
aan je gevoelens,
want zij
kunnen nooit
taboe zijn.
Geef toe
aan je gevoelens
en kies
voor de juiste,
niet voor angst,
niet voor veiligheid,
niet voor regelmaat,
en zeker nooit
voor ontkenning.
Geef toe aan
aan je gevoelens
en verhef ze
tot het hoogste
goed.

Micheline Baetens – 11.02.2018

 

Heb de moed

Heb de moed
kwetsbaar te zijn,
laat de tranen
maar komen,
veeg je angst
met naïef geloof
van tafel,
en stop de spot
in je zak,
verlicht je pijn,
overtuigd
dat niemand
je echt
wilt kwetsen,
en heb de moed
lief te zijn
voor iedereen,
zodat tranen
wenen
tot kunst
verheven wordt.

Micheline Baetens – 1102.2018

Vandaag de dag

Zojuist mijn laatste dag als 68-jarige beleefd, en dus nu 69 en ik vind het een oud getal.
Er gaat een tijd komen, denk ik, dat ik mijn leeftijd niet meer ga zeggen, want het stigmatiseert zo, men pint je erop was, terwijl het echt maar een getal is, en je mentaliteit dezelfde blijft.
Mijn cadeautjes heb ik zelf gekocht, o.a. een drietal dichtbundels en daarbij hoort natuurlijk de laatste bundel, verschenen in januari 2018, van Remco Campert, mijn lievelingsdichter.

Het eerste gedicht van de bundel is een gedicht geschreven na de IS aanslag in Zaventem.

Zaventem

Afgerukt been bot bloed
laaiend vuur in de vlieghal
zij zit met het hoofd van haar kind in handen
schedel beroofd van dromen
hij merkt in een tel van eeuwigheid
dat zijn benen ontbreken
en sterft

bommengordels aangegord
bliezen de baarden zich rechtvaardig op
puur en genadeloos in hun jacht op maagden

zullen wij ook zo paradijsgericht zijn?
god ontferm u
en schaf religie af

Remco Campert

Naast dichtbundels heb ik mijzelf ook in de bloemetjes gezet, en in De Nieuwe Serre in Huldenberg een drietal bloemstukken gekocht, waaronder natuurlijk hyacinten, want die ruiken altijd zo heerlijk in huis, en zo krijg je het gevoel dat de lente stilaan dichterbij komt.
We worden dan wel ouder, maar de geneugten van het leven blijven hetzelfde, en worden zelfs nog intenser.

Zorg dat je (voor H.V.)

Zorg dat je
te pas
en te onpas
zegt wat je wilt,
zorg dat je
zegt wat je denkt,
zorg dat je
zegt wat je voelt
hou je vooral niet in
grijp je kans,
zorg dat je
van ver
en dichtbij
gehoord wordt,
misschien
het zotste eerst,
maar hou je
vooral niet in
spreek,
en zorg dat iedereen
je overal hoort
en weet
wat je wilt,
wat je denkt,
en wat voelt

Micheline Baetens – 10.02.2018