Eigen schuld, dikke bult!

‘Hoe groot de piek uitvalt? Dat hebben we zelf in handen’ (DS)
 
De onverdraagzaam tussen mensen wordt met de dag erger, en dergelijke uitspraken werken dit in de hand, want we hebben niet alles in handen.
 

Men mag geen andere mening meer hebben dan de experten en politici, laat staan dat men er grapjes of woordspelingen over maakt.

 Ik heb vanmorgen weer een hoop bagger over mij heen gekregen via FB VRT-Taal, omdat ikzelf verder nadacht dan mijn neus lang is, maar blijkbaar mogen was mijn uitsprak veel te diepzinnig om begrepen te worden in tijden van corona.

“Het mondmasker is een doekje voor het bloeden,
meer niet.”

 Nogmaals, het is niet omdat men een eigen, en misschien ook eigenzinnige mening heeft over de maatregelen, dat men die ook niet gaat respecteren. Slechts weinig mensen kunnen mij daarin kloppen, dat weet ik zeker.
 
Maar ik doe ook waar experten en politici op aandringen en dat is mijn gezond verstand gebruiken! Ik laat mij dus ook geen schuldgevoelens aanpraten, en alleen de bagger die ik daarbij over me heen krijg is mijn eigen “schuld”. De bult daar leg ik wel ijs op en is zo verdwenen. En:
Zwijgen

Wie niet
mis begrepen
wil worden,
moet zwijgen.

Micheline Baetens – 25.07.2020

Een perfecte dag!

Het was een perfecte dag gisteren! Thuis, samen met de kinderen en mijn kleinkind, die van zodra hij mij ziet begint te lachen en nu ook al vraagt om gepakt te worden.

Geluk kan zo volmaakt zijn, zonder dat je er iets speciaals moet voor doen, je moet het gewoon laten gebeuren.

We hadden er een sushi etentje van gemaakt. Weinig werk voor mij, want besteld en aan huis geleverd, en ook totaal vrij van coronastress.

Nadat Reinaert zijn buikje vol was hebben wij dan gegeten, terwijl hij vrolijk en speels bij ons aan tafel toekeek. Tijdens het dessert hebben we hem in zijn reisbedje in mijn kamer te slapen gelegd met babyfoon aan, en hij heeft braaf zijn dutje gedaan, tot zijn papa hem is gaan wakker maken voor zijn laatste flesje.

Het was, zoals ik al zei, een perfecte dag!

Chronische mobiliteit

De mensheid lijdt aan chronische mobiliteit. We willen altijd maar weg, zeker nu in de zomermaanden.

Vakantie betekent voor de meeste mensen dat ze ergens naartoe moeten, weg van thuis alsof ze er zeker van zijn dat het elders beter is, terwijl ze vaak minder comfort, minder rust en meer stress hebben door zich te willen verplaatsen.

Maar misschien komt dat ook omdat voor velen thuis thuis niet meer is. Ze zijn er haast nooit, en misschien worden ze thuis ook teveel geconfronteerd met waar ze bang voor zijn, met een leven waar ze eigenlijk niet voor gekozen hebben, en worstelen ze thuis ook meer met zichzelf, dan wanneer ze ergens zijn waar genoeg afleiding is om daaraan te ontsnappen.

Voor mij is het haast onbegrijpelijk dat niet iedereen een thuisgevoel heeft, want ik ben niets liever dan thuis, en het is ook de plek waar ik het meest mezelf en ongedwongen kan zijn.

Waarschijnlijk hangt het ook af van de manier waarop je tot rust komt, je ontspannen en veilig voelt. Want om die dingen te ervaren hoef je niet eens mobiel te zijn, dat gebeurt in je brein.

Ik geloof dat het Godfried Bomans was die ooit zei dat het grootste probleem van de mens is, dat die zich voortdurend wil of moet verplaatsen. Het is echter niet alleen een probleem van de mens, maar voor onze hele leefomgeving, want geen enkele uitvinding heeft de wereld zo verwoestend veranderd dan de automobiel, de trein, het vliegtuig, de boot…

Nog een aantal citaten van Bomans, die een hele leuke man was, ondanks het feit dat hij Nederlander was (lol):

“Het meeste verkeer komt voort uit de angst om alleen te zijn. Indien de mens erin slaagde te berusten in zijn eenzaamheid, zou het gras tussen de straatstenen groeien.”

“Wie zich alleen maar thuis voelt in zijn eigen straat is de ware kosmopoliet, de reiziger par excellence. Hem is de gave der verwondering geschonken. Hem is gegeven wat de kenner onthouden wordt: verrassing.”

“Men gaat op reis om thuis te komen.”

“Wie veel reist, ontdekt ten slotte het eigen vaderland.”

“Wie veel reist, zal ervaren dat hij het waarlijk interessante aan de mensen ooit in zijn eigen straat had kunnen opmerken.”

En nog van Bomans, is dit mooi citaat:  “De kunst van te leven is, thuis te zijn alsof men op reis is”.

Het zal waarschijnlijk bij de mens zijn zoals bij onze gevleugelde vrienden, daar heb je ook trekvogels, en huismussen tussen. Maar die huismussen zie je jammer genoeg steeds minder en minder…

Mijn straat (Vosdellestraat)

Mijn straat
is waarlangs
spoorlijn 161 loopt,
en waar de trein rijdt
of niet rijdt,
en waar spoorwegwerken
eeuwig duren.

Mijn straat
aanvaardt geen sluipverkeer
en sluikstorten,
maar wel honden en katten,
ratten en muizen,
en schapen en bokken
uit verre landen.

Mijn straat
is een internationale
en creatieve straat,
met schilders en dichters,
met mensen van hier
en steeds meer
van ginder.

Mijn straat
is waar onze kinderen
zijn opgegroeid en uitgeweken,
en waar de eerstelingen
elke dag
een beetje ouder worden,
en uiteindelijk zullen sterven.

Micheline Baetens – 18.10.2019


Tien maanden!

Vandaag is Reinaert tien maanden, hij is dus al langer tussen ons dan in mama’s buik. En hij is hier graag en onder de mensen. Het is een sociaal kind dat lacht naar iedereen en direct meedoet met den hoop.

Volgens mij heeft hij een open karakter en wordt het iemand die positief in het leven zal staan. Hopelijk wordt daar nooit en door niemand ooit misbruik van gemaakt.

Het wordt vast en zeker een levensgenieter!

 

Een kunstwerk in evolutie

Mijn tuin is een kunstwerk in evolutie, en net als bij elk ander creatief proces, beslist ook dit kunstwerk voor een groot deel zelf waar het naartoe wil. Voortdurend in actie, elke dag anders en nooit af, een levenswerk dat ook na het wegvallen van de maker nog zal evolueren.

VOOR DE VOGELTJES

BLOEMENMEISJE

Voortuin, achtertuin met moestuin en kippenren, en het terras. De grote onderhoud is voorlopig voltooid, nu moet er nog enkel in oktober gesnoeid worden. David stond in voor de zwaardere klussen en ik voor de aanplant en voor de lichtere klusjes. Snoeien komt een tuinman doen.

 

Misdadige informatie

Een kindje van drie jaar is gestorven aan de gevolgen van corona.

Wat ik hier bij misdadige informatie vind en paniekzaaierij is dat dat men waarschijnlijk met opzet vergeet te vermelden dat het kindje verschillende onderliggende aandoeningen had. Noch vermeld in Het Journaal, noch vermeld door de expert.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20200724_93056274

Natuurlijk wordt zo een overlijden daarom niet minder dramatisch, maar wat wel kan vermeden worden, is dat sommige overbezorgde ouders nu in paniek slaan en geen leven meer dreigen te hebben, noch zij, noch hun kinderen.

Iedereen is bezorgd, en iedereen is vooral bezorgd om zijn geliefden, maar blijkbaar is dat nog niet genoeg en moet hun angst nog vergroot en verwoestender worden.

Ik vind dat misdadig, en ook daar gaan we de gevolgen van dragen.

Het wordt stilaan tijd dat we naast protesterende experten ook protesterende psychologen en psychiaters krijgen, want de kinderen die deze pandemie en hysterie meemaken, zullen getekend zijn voor hun leven, en dragen die angsten zeker over op hun kinderen enz…

Lichaam en geest zijn één, en daardoor is onze geestelijke gezondheid niet los te zien van wat we lichamelijk doormaken, integendeel! Ik weet maar al te goed wat angst en doorgegeven angst kan teweeg brengen, dus stop daarmee of we krijgen een pandemie aan depressies en zelfdodingen.

https://decorrespondent.nl/11437/waarom-worden-sommige-mensen-ziek-en-anderen-niet-onderschat-de-rol-van-stress-niet-zegt-psycholoog-paul-verhaeghe/1172521240-03a39fb7?pk_campaign=daily&mc_cid=6e69e77b08&mc_eid=b825f12223&fbclid=IwAR3vm7HZ4Fs8HnBiuLWtLmp63S5dcjUC-4mK0EbR53-qsFEN6MkHybMteo4

Geestelijk gezond blijven is voor mij van cruciaal belang en daarom weiger ik ook om mee te stappen in al deze stigmatiserende maatregelen die van onze zieke mensen maken. Ze zijn noch bevrijdend noch levensreddend, en enkel pleisters op een houten been.

Gelukkig heb ik mijn leven al jaren zo ingericht dat ik weinig hinder en beperkingen ondervind door deze crisis, en aan al wie toch bang gemaakt werd, kan ik mijn dagelijks leven sterk aanbevelen. Voor mij is het de enige afdoende oplossing!

COVID-19
Meisje (3) met spierziekte overleden door coronavirus
Zaterdag 25 juli 2020 om 3.25 uur

In het Saint Luc­ziekenhuis in Sint-Lambrechts-Woluwe is maandagavond een meisje van drie overleden aan ­covid-19. Het meisje was een risicopatiënte, ze had spinale musculaire atrofie, een genetische spierziekte. Ze kon niet spreken of niet zelfstandig eten.

De familie wist dat ze risico liep, wellicht werd ze besmet door haar vader. ‘Ik was wat ziekjes, maar ik had geen koorts, geen ademhalingsmoeilijkheden, geen geur- of smaakverlies. Dat had ik wel in februari, toen ik tien dagen in bed moest blijven. Ik dacht dus dat ik het virus al gehad had’, vertelt de vader aan de Brusselse krant La Capitale. ‘Ik dacht dat ik een gewone verkoudheid had. Ik ben haar dus ­gewoon blijven oppakken.’ Op 16 juli stelden de dokters de ­besmetting bij het meisje vast, maandagavond 20 juli is ze overleden.

Heel uitzonderlijk

‘We zijn als artsen erg geschrokken door dit overlijden’, zegt dokter Petra Schelstraete, specialiste in kinderinfectieziekten en lid van de Pediatric covid-19 Taskforce. ‘Dat de besmetting van een jong kind fataal afloopt, blijft erg uitzonderlijk. Wereldwijd is het aantal gekende gevallen op een paar handen te tellen. Een recente studie die in het vakblad The Lancet verscheen, vermeldt vier gevallen in Europa.’ In ons land overleden eerder een twaalfjarig meisje in Gent en een jonge vrouw van 18 in Brussel.

‘Het virus is minder besmettelijk voor kinderen dan voor volwassenen, blijkt uit contact­studies’, zegt Schelstraete. ‘Als ze toch besmet raken, hebben ze vaak geen of slechts heel lichte symptomen: een loopneus of hoesten. Hetzelfde als bij de meeste kinderziektes.’

Kinderen die wél erg ziek worden, zijn meestal ouder dan 10 jaar. Vaak hebben ze onderliggende aandoeningen. In twee van de vier Europese sterfgevallen werd het kind ofwel palliatief behandeld of had het net een transplantatie ondergaan. In minder dan één op de duizend gevallen gaat het om het zogenaamde ­Kawasaki-syndroom, waarbij het immuunsysteem overreageert op het virus. (cel, yb, rdb)

Verschenen op zaterdag 25 juli 2020 – De Standaard