De troost van de verbeelding

Wanneer de wereld
Te schamper is om aan te kunnen,
Maak je dan terug een veilig nest
In het hoogste gras,
Tussen pinksterblauw en botergeel,
Bij het vluchtwegbruggetje
Van het verdronken riet.

En beeld je dan terug in,
Dat je nog onbestaand,
Nooit een voet
Op deze aarde hebt gezet.

En wees dan terug blij,
Dat je de troost van de verbeelding,
Nooit bent kwijt geraakt.

Micheline Baetens – 23 augustus 2017
Dit vind ik één van mijn mooiste gedichten, en ook het meest troostende.
Ik deed het als kind, mij een veilig nest maken in het hoogste gras, tijdens mijn alleenzame tochtjes langs het water. Eraan terugdenken is het weer beleven en getroost worden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.