Waarom ik niet geloof in maskers en andere wondermiddelen.

Toen bij mijn man de gevolgen van diabetes zichtbaar begonnen te worden, hij was er namelijk mee geboren, was hij rond de vijftig.
Zich altijd heel goed verzorgd, niet roken, niet drinken, veel sport, gezond eten, een voorbeeldige patiënt dus.
Al die inspanningen en voorbeeldig gedrag hadden echter niet mogen baten, want diabetes is een onzichtbare sluipmoordenaar, die vooral je aderen naar de vaantjes helpt. En de kleinste aderen geraken het eerst verstopt, geen bloed en zuurstof meer, en dus krijg je last van voeten, handen en ogen.
Gelukkig waren het bij hem enkel de voeten, al is dat eigenlijk niet gelukkig te noemen. Eerst kreeg hij wonden die niet genazen en zo steriel mogelijk moesten verzorgd worden om infecties tegen te gaan, daarna verloor hij een paar tenen, omdat je infecties gewoon niet kan tegen houden, als het lichaam niet werkt zoals het zou moeten. Dan maar een halve voet amputeren, en hopen dat daarmee de kous af was.
Maar dan begon de andere voet op te spelen en moesten we die heel voorzichtig en zo goed goed mogelijk verzorgen.
Mijn man was er van overtuigd, als hij maar heel erg zijn best deed, en regelmatig naar het ziekenhuis ging (soms wekelijks), het dit keer wel in orde zou komen.
En ook de dokters gaven hem die indruk, maar infecties hou je niet tegen, hoe steriel mogelijk die ook verzorgd worden. Dagelijks! Eerst door de verpleegsters die langs kwamen daarna door mezelf, omdat mijn man man eigenlijk meer vertrouwen had in mijn oordeel (ik zag de wonden elke dag evolueren, de verpleegsters losten elkaar af).
Maar ik mag dan wel baetens heten, niets kon baten. Rond zijn zestigste werd zijn been geamputeerd. Wonden genezen niet zonder bloed en zuurstof, dat weet het kleinste kind.
Hadden ze dat echter maar eerder gedaan, dan had hij en ons gezin die lange lijdensweg van onzekerheid en verdriet niet moeten doorstaan. Want van dan af had mijn man terug een gezellig leven, zonder ziekenhuis in en ziekenhuis uit.
Hij heeft er nog zes jaar kunnen van genieten.
Eigenlijk is het je lichaam dat beslist of je al dan niet ziek wordt, en hoe erg het wordt. Ik vertrouw op mijn lichaam en ik ken ook mijn toestand en de situatie hoe ik leef. Dus zal ik wel beslissen of een vaccin al dan niet nodig is. Of zoals mijn huisdokter zei: “Het is jouw leven.”

Red het bos van Vosdelle!

In een tijd dat half België overstroomt bij gebrek aan natuur, en omdat alles volgebouwd en gebetonneerd is, gaat ons gemeentebestuur nog wat meer bomen kappen en ervoor zorgen dat het water nergens meer weg kan. Ook in de Vosdellestraat moet er weeral een natuurlijk ontstaan bos verdwijnen…

Dieren allerhande, zoals de vos en de marter lijken nog enkel de steden te hebben waar ze ’s nachts vrij kunnen rondlopen, en hier in de Vosdelle zie ik ze gelukkig ook nog af en toe.

De mens heeft hun territorium gestolen, en de recente ingrijpende spoorwegwerken hebben hen al heel wat bos en veld ontnomen, het is dus wel een beetje genoeg geweest. Laat hen aub de rest! Iedereen zal er beter van worden.

En beste leden van het gemeentebestuur, jullie wonen toch ook liever in een groen en natuurrijk Hoeilaart, of niet soms?!

De wereld van Reinaert

BINNEN


“Ik ben voor de tweede keer naar de kapper geweest, en zie er weer heel knap uit!”

“In de crèche heb ik een heel mooie vlinder gemaakt voor oma.”

“Oma heeft heel veel kleurpotloden, en ik ben al een echte Picasso.”


“Samen met papa heb ik een nieuwe Ikea speelgoedkast in elkaar gestoken, en we hadden geen vijsjes over…”

“Als oma op bezoek komt, kijk ik graag samen met mijn beste vriendje Elmo naar Sesamstraat.”

“En af en toe moet ik natuurlijk ook een dutje doen…”

BUITEN

“Joepie, samen met mama naar de speeltuin!”


“Ik heb ook nieuwe vriendjes gemaakt in de vakantie, en die hebben heel tof speelgoed.”

“Samen et mijn papa wat rusten op een bankje in het park van Solvay in La Hulpe.”

Zo beleeft Reinaert dus de tijd van mijn leven tijdens de vakantie van zijn papa en mama, en dat is natuurlijk ook zo wederzijds!

De wereld van Reinaert

Reinaert viert Vaderdag!

“Mooi hé papa ,wat ik voor jou gemaakt heb in de crèche!”

Reinaert de zingende boskabouter!

“Ik zing heel graag, ook in het bos, en op het einde geef ik graag een applaus aan de natuur en natuurlijk ook aan mezelf!”

Onze Rode Duivel!

“Gezellig een boekje lezen voor het slapen gaan!”

“Maar eerst in bad!”

“Do-do!”

 

De wereld van Reinaert

Dit is wat men noemt “gelukkig zijn”.


“Ik lach van ’s morgens tot ’s avonds!”

“Die spaghettisaus van papa is de lekkerste ter wereld!”

“Do-do papa!”

“Dit is Elmo, mijn favoriete vriendje!”

“Aperitieven op restaurant!”

“Trommelen bij  meter mag, want die hoort toch niet goed meer!”

“Ik kijk graag naar Ketnet!”

“Mijn handjes!”

“Een flesje gaat er nog altijd vlot in!”

“Van in de winkelkar mijn favoriete koeken kiezen!”

“Mijn mama is de liefste en mooiste van de wereld!”

“Ik ga net als papa mijn baard laten groeien!”

Kangoeroewonen

David heeft gisteren een mail gestuurd naar een paar immobiliënkantoren

Tijdens hun bezoek een paar zondagen gelegen, hebben we samen over de dure woningprijzen gesproken. Ik had naar de Vrije Markt gekeken en gehoord dat het heel moeilijk is voor jonge gezinnen om een woning te kopen, zeker hier in de streek. Vroeger konden de ouders nog helpen, maar dat is nu ook gedaan, en erven gebeurt ook veel later omdat mensen als maar ouder worden.

https://www.zimmo.be/blog/2021/01/21/de-voor-en-nadelen-van-kangoeroewonen/?fbclid=IwAR0vfVjATrPoHh_FFhaX5Af2HQpst3ut8MxF8XvEbxNIHZS1kGC_ae-0EJA

Ik vertelde hen ook dat ik regelmatig naar Eastenders keek, een Engelse soap op de BBC, en daarin woonden sommige gezinnen samen om de huurprijs te kunnen betalen, en we raakten er tijdens het gesprek van overtuigd dat dat ook hier voor veel mensen de werkelijkheid zou kunnen worden.

Verleden week dan, met dit gesprek nog in gedachten, heeft David , na overleg met Audrey, mij de vraag gesteld, wat ik er van zou vinden om mijn huis te verkopen en samen een kangoeroewoning te kopen.

Na recent serieus ziek te zijn geweest, en van nergens hulp te hebben gekregen, vond ik dit een goed plan, zowel voor hen als voor Reinaert, als voor mij.

Het wordt waarschijnlijk mijn laatste ultieme uitdaging…

GEZOCHT
Gezocht in de, Druivenstreek:
Gerenoveerde woning die kan dienen als kangoeroewoning
Wat zeker niet mag ontbreken: 4 slaapkamers, 2 badkamers en tuin. Indien mogelijk ook 2 keukens.

Op hoop van zege!

Niet alles is corona

We zijn alle vier ziek geweest. Eerst Reinaert, daarna zijn ouders en natuurlijk ook de knuffel oma.

RVS, een kinderziekte, de crècheziekte, waar je meer kan over lezen in onderstaand artikel:

https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20210501_97335146?fbclid=IwAR1JPvJXd9FPzjVffcbmpyeqxta2yz3sbImlSaqX20oKLlZ2kks86Q6fdcw&articlehash=4A47B022BF327DE7E98F33057439CDA3126CDF8026D2FEC0B7E9D99CFDF99BC0DB030EE3BCDE01BC316767D724BF6FEA4D39654A7D755234A51171F7E9DFBD13

De dokters dachten natuurlijk direct aan corona, en mij werd dan ook tweemaal een test afgenomen, terwijl ik goed wist dat het dat niet was, aan de hand van de diagnoses die bij de andere personen van mijn bubbel werden vastgesteld. Maar wie gelooft in coronatijd nog een patiënt?

Vroeger was alles Seks, tegenwoordig is alles corona. Iedereen is ervan doordrongen en je huisdokter laat je zelfs meerdere testen ondergaan, want zo ziek daar is maar één diagnose bij mogelijk: covid 19.

Ik was wel een beetje in paniek, vooral omdat we met zijn vieren tegelijk ziek waren, want wie zou uiteindelijk nog voor de ander kunnen zorgen, en vooral voor Reinaert?!

Het was al een wrede maatschappij, nu tijdens CORONA, nog wreder, want
GEEN ZIEKENBEZOEK, en niemand durft of wil je komen helpen, en jij zelf wil ook niet dat anderen ziek worden.

“Verzorg je goed”, zeggen de mensen, maar hoe doe je dat als je alleen woont, je bed niet uit kan, jezelf niet kan wassen, je potje niet kan koken…? Als ik ziek ben, dan is de enige die goed voor mij kan zorgen immers ook uitgeschakeld.

Er bestaat van alles en nog wat in dit land om mensen met nood aan hulp bij te staan: in theorie, op papier (en vooral met veel papierwerk!) en je kan beroep doen op organisaties die vooral veel wind verkopen, en meestal volzet zijn.
En de omgeving, wel dat hebben jullie waarschijnlijk al wel zelf ondervonden, dat is, zoals in de sociale media, die reageren enkel op de leuke dingen. Er verder heeft elkeen de handen meer dan vol met de eigen problemen en de eigen stresssituaties.
Dus dat was een bange situatie, waar toch ook wel met een paar heel warme en verrassende  momenten van steun uit heel onverwachte hoek!

De enige die nog nog ziek is, is degene die zolang mogelijk voor de anderen gezorgd heeft, en dat is mijn zoon. Vandaag nog eens naar de dokter geweest, en een week ziekteverlof, maar gelukkig zit het bij hem nog niet op de longen. En Audrey, dat is een straffe madame, en die die al terug aan het werk!


Na veertien dagen en een antibiotica kuur voel mij nu al stukken beter, alleen de vermoeidheid zal nog wel een tijdje duren, maar dat geeft niet, ondertussen kan ik wel creatief blijven en terug goed voor mezelf zorgen.

Corona is waarschijnlijk niet alles als het virus je te pakken krijgt, maar RSV ook niet, men weze dus bij deze gewaarschuwd en op de hoede, voor al voor de jongsten onder ons!

 

The Line

Gevonden op Facebook
Ik weet niet wie dit geschreven heeft, maar het is diep:
′′ Elke minuut laat iemand deze wereld achter. We staan allemaal in ′′ the line ′′ zonder dat we het weten. We weten nooit hoeveel mensen er voor ons zijn.
We kunnen niet naar de achterkant van de rij.
We kunnen niet uit de lijn stappen.
We kunnen de lijn niet vermijden.
Dus terwijl we in de rij wachten
Laat momenten tellen.
Maak prioriteiten.
Maak de tijd vrij.
Maak je geschenken bekend.
Laat een niemand zich als iemand voelen.
Laat je stem horen.
Maak de kleine dingen groot.
Laat iemand lachen.
Maak de verandering.
Bedrijf de liefde
Verzin het maar.
Sluit vrede.
Vertel je mensen dat ze geliefd zijn.
Zorg ervoor dat je geen spijt hebt.

Zorg ervoor dat je er klaar voor bent.”

Vosdelle

De vos zat vannacht weer onder mijn raam te “blaffen”. Gebeurt weer vaker de laatste tijd. Waarschijnlijk op zoek naar eten voor de kleintjes, of opgeschrikt en verjaagd door de nachtelijke werken op het spoor en hun Metal “muziek”.

De vos en ik, wij zijn strijdmakkers, en leveren dezelfde strijd om rust, ruimte en vooral om meer en betere natuur.

Van hem hebben ze al meer afgepakt dan van mij. Het veld van de boer boven aan het spoor is weg, het bermgroen, struiken en bomen…, en dat allemaal voor treinwerken die nooit stoppen en goed zouden zijn voor het milieu…

En weeral is het gemeentebestuur van Hoeilaart  van plan om een stuk natuur in de Vosdelle op te offeren aan woningbouw en beton.

Maar we geven niet op, en op mij zal de vos kunnen blijven rekenen voor bescherming, en dat zolang ik leef en woon in de VOSDELLE, het is hier immers van hem!

Campagne ‘Eis echt meer Doenders groen’ | Natuurpunt

Heisa rond Structuurplan in Hoeilaart | Ring TV | Jouw zender, Jouw nieuws

Succesvolle campagne Natuurpunt Druivenstreek | Natuurpunt