Vandaag de dag 22.07.2018

Wil je leven, of wil je enkel bestaan? In dien dat laatste, neem dan vooral geen risico’s, ga dan vooral niet tegen de stroom in varen, en ga je dan vooral niet kwetsbaar opstellen. Want wie wil leven, zal hier rekening moeten mee houden. Durf je dat, denk je het aan te kunnen, dat je met heel weinig steun en overeenkomsten, je eigen weg te kunt gaan? Doe het dan!
Soms is die keuze niet eens zo moeilijk, want het zit wel al een beetje in de aard van het beestje. Door één of andere gebeurtenis, of misschien ook omdat je zo geboren werd, kan je dikwijls niet anders, dan hiervoor kiezen.
Wonderlijk hoe mensen verschillen. Zelfs kinderen die in hetzelfde gezin zijn opgegroeid. Ze “wijken” soms zo danig van elkaar af, dat ze zich niet eens verbonden voelen met elkaar, ondanks hetzelfde bloed dat door hun aders stroomt.
Vandaag de dag, realiseer ik mij heel goed, dat indien internet en de sociale media niet bestond, ik eigenlijk heel weinig contact zou hebben met de buitenwereld.
Buiten David en Audrey, met wie ik vandaag weer een hele aangename namiddag heb doorgebracht, door samen nog eens uitgebreid te aperitieven, zijn er heel weinig, maar dan ook heel erg weinig mensen met wie ik écht contact heb.
Dat was vroeger wel heel anders. Er was de familie langs moeders kant waartussen ik opgegroeid ben, en er was het verenigingsleven hier in Hoeilaart, waar ik een dertigtal jaar heb tussen gezeten, en er was het vrijwilligerswerk, er was de kunstacademie en de verschillende cursussen filosofie die ik her en der gevolgd heb.
Maar nadat mij man overleden is, nu bijna acht jaar geleden, en sinds David de deur uit is, is dat allemaal gestopt, en het enige wat overgebleven is, is internet.
Of ik dat erg vind? Neen, eigenlijk niet. Een mens vind wel altijd iets om zich in uit te leven en gepassioneerd mee bezig te zijn. Het gereedschap om dat te doen pakken ze je niet af, al veranderen de tools wel van uitzicht.
Bij dit alles heb ik nog enkel één grote wens, om mijn laatste levensfase vorm te geven en dat is die ene zielsverwant aan mijn zijde te hebben, om dat volle leven dat ik geleefd heb, mee te kunnen delen. Als dat eens zou kunnen, dat zou werkelijk de kers op de taart zijn!

Vandaag de dag 21.07.2018 (3)

Love? Marriage? Sex? Can a married couple have all three? Perhaps it’s unrealistic since so many marriages end in divorce today. Why is that? One reason might be that a reported 20% of all marriages are sexless and that number is rising. Why have we lost the lust in our marriages? Is it technology, is it trust? More importantly, how can we “get back at it” in our marriages today?

Maureen McGrath – nursetalk@hotmail.com – hosts the Sunday Night Sex Show on News Talk 980 CKNW. She is a Registered Nurse, Sex Educator and author of “Sex & Health”.

Dit ga ik zonder verdere commentaar op mijn blog zetten, en ik zou zeggen wie het schoentje past trekke het aan. Ik heb in elk geval mijn schoentje al gevonden, het waren er zelfs meerdere…

Vandaag de dag 21.07.2018 (2)

Wat doet een mens om drie uur ’s nachts als zij wakker wordt en niet meer kan slapen? Surfen op internet, en bijleren. En hier is het resultaat.

Hoe vertel ik een goed verhaal, of de kunst van het overreden?
Volgens de Griekse filosoof Aristoteles doe je dat zo: ‘Richt de juiste emotie op de juiste persoon, op de juiste plaats, op het juiste moment en in de juiste mate.’

Het vertellen van verhalen is zo oud als de weg naar Rome. De filosoof Aristoteles beschreef al rond 335 voor Christus de basiskenmerken van een verhaal: een geheel dat een begin, midden en eind heeft. Samen vormen die drie het plot (of ‘mythos’), volgens Aristoteles het belangrijkste element van een verhaal.

Een goed verhaal voldoet ook nu nog aan minimaal twee van de drie volgende kenmerken:
Het verhaal heeft een plot met daarin een bepaald conflict of een worsteling van de hoofdpersoon.
Het verhaal maakt emoties los bij de ontvanger.
Het verhaal is authentiek en waar of waarachtig.

Twee lessen van Aristoteles zijn ook in deze tijd nog van belang voor verhalenvertellers:

Gebruik emotie
Een van de bekendste ideeën van de filosoof Aristoteles gaat over ‘overreding’, ook wel bekend als: retoriek. Hij deelt zijn theorie over ‘overreding’ op in drie onderdelen: Logos, Pathos en Ethos. Vooral Pathos is van belang bij het vertellen van je verhaal. Pathos speelt in op je emotie. Gebruik persoonlijke anekdotes in je verhaal, zo maak je contact met je publiek, door een menselijk element toe te voegen aan je content. In het levensverhaal van de inmiddels overleden Steve Jobs zaten nogal wat worstelingen. Ideaal voor een goed verhaal dus. Hij speecht in dit filmpje voor net afgestudeerden, en maakt ondertussen reclame voor zijn bedrijf Apple.
https://www.youtube.com/watch?v=Hd_ptbiPoXM

Verras je publiek!
“Het geheim van humor is verrassing.”
Om je verhaal memorabel te maken is verrassing een belangrijk element. Humor is het doorbreken van voorspelbaarheid. In een verhaal is de verrassende wending een belangrijk onderdeel.

Heb ik dat nu allemaal zelf uit mijn duim gezogen. Neen ik vond al deze uitleg en de lessen van Aristoteles op een website voor ondernemers. Jazeker, ook die gebruiken nog altijd de wijze lessen van oude filosofen om hun waar aan de man de brengen, en de juiste reclame bij de juiste mensen, of zoals Aristoteles ons leerde, door de juiste emotie op de juiste persoon te richten, op de juiste plaats, op het juiste moment en in de juiste mate.’

Meesterverteller  Shakespeare
Ook van Shakespeare, de ‘meester van de verhalen’, zijn vandaag de dag nog zeer bruikbare lessen te leren. Zijn werk blijkt keer op keer tijdloos. Hij leefde ruim 400 jaar geleden, maar zijn toneelstukken worden nog volop gespeeld. Hier 2 mooie lessen:

Hou het kort en krachtig
‘Brevity is the soul of wit’
‘Brevity is the soul of wit’, staat in Hamlet is een wijze les. Oftewel: bondigheid is het wezen van gevatheid. Naar hedendaagse maatstaven vertaald: een goed verhaal is kort en krachtig en kun je in hooguit een paar minuten vertellen.

Blijf altijd eerlijk
“No legacy is so rich as honesty”
Hoeft geen verder uitleg voor mij, en is nogal evident!

Voilà, weer veel bijgeleerd vannacht al moet ik zeggen dat het eerder een bevestiging is, van wat ik al wist. En uit het verhaal van Steve Jobs heb ik begrepen dat ik mag dankbaar zijn om mijn “worstelingen”. Goe bezig dus!

 

 

 

 

Vandaag de dag 21.07.2018

“Mensen zoeken de rust van het platteland, de kust of de bergen om zich terug te trekken. Ook u verlangt daarnaar. Dat is echter onnodig, want u kunt u op elk gewenst moment in uzelf keren. Nergens vindt een mens een kalmer of vrediger plek dan in zijn eigen ziel. Wie die plek in zichzelf vindt en zijn aandacht er op richt, vindt onmiddellijk een diepe vrede. En met vrede bedoel ik niets anders dan in harmonie zijn met het universum”….Dixit: Marcus Aurelius
http://www.geschiedenisbeleven.nl/leven-volgens-de-filosofie-van-marcus-aurelius/


Net als Marcus Aurelius hoef ik geen vakantie. Geef mij mijn gemoedsrust terug en ik ben met vakantie. Omdat ik momenteel wat in de war ben, moet ik misschien maar eens bij de Stoïcijnen in de leer gaan, en een lesje filosofie meepikken.

Stoïcijnse levenskunst: gemoedsrust
Chester Vacquier – Filosofie.nl – 22.12.2014

U staat op het perron en u windt zich op over de trein die vertraagd is. Vervolgens bent u te laat op werk, waardoor de planning door de war loopt. Hoe om te gaan met dit soort irritaties, vermoeidheden en stress? Antwoord van de Stoa: gemoedsrust. Hoe komen we in deze toestand van rust?

De trein die vertraagd is kunnen we niet versnellen. We hebben geen macht over deze situatie. Waar we wel macht over kunnen hebben is de houding tegenover het voorval. Ondanks dat de vertraging greep op ons kan krijgen, waardoor we geïrriteerd raken, is het juist de kunst de gemoedsrust te bewaren en niet teveel te laten meeslepen door dit soort externe factoren.

De Stoa maakt ons erop attent dat het niet de dingen zijn die ons van streek maken, maar onze opvattingen over de dingen. Het is niet de vertraagde trein die de gemoedstoestand verstoort, maar de irritatie over de vertraagde trein. Volgens Epictetus moeten we daarom het gemoed in een toestand van rust brengen, waarin die niet verstoord is. Ook wel ‘onverstoorbaarheid’ (ataraxia) genoemd.

Seneca sluit hier op aan. ‘De ziel moet zich zonder meer van alle externe factoren terugtrekken in zichzelf. Ze moet vol zelfvertrouwen zijn, ontzag hebben voor wat haar eigen is, en tot innerlijke harmonie komen.’ De rust kunnen we dus vinden in dat wat ons eigen is. Maar wat is ons eigen?Dat wat we in het leven waardevol vinden is wat volgens de Stoa bij ons past en aan ons eigen is (oikeion). Anders gezegd, daar waar we ons betrokken toe voelen, of dit nu werk, familie, vrienden, de buurt, de stad of het land is. Die betrokkenheid kan volgens de Stoa groeien en afnemen: ik kan veel meer energie steken in mijn werk, maar minder liefde geven aan familie en vrienden. Ik kan mij alleen bekommeren om de zaken in mijn woonbuurt, maar in kan mij ook inzetten voor grotere maatschappelijke belangen. Al deze zaken zijn voor mij geen externe factoren meer, maar zijn aan mijzelf toegeëigend. Dit is de Stoïsche leer van de toe-eigening (oikeiosis).

De keerzijde van deze leer is de beklemming van een plichtsgevoel. Verantwoordelijkheden kunnen omslaan in lasten, wanneer mijn werk of familie te veel van mij vereist. Hierdoor kan mijn gemoedstoestand verstoord raden. Het is dus de kunst in het leven tussen alle verplichtingen en verantwoordelijkheden de evenwicht te vinden.

Die moeilijke woorden die er tussen dit artikel staan zijn niet echt van belang om het geheel te begrijpen, en ik weet het wel allemaal, maar af en toe moet het mij nog eens onder neus geduwd worden.
Lezen heeft mij al meer geholpen dan dat mensen dat meestal kunnen, en dus ga ik bij problemen af en toe eens op zoek naar gepaste lectuur, en door te googelen en het woordje gemoedsrust in te geven, kwam ik bij dit stukje wijsheid.
Dus wie moet nog de deur uit om een vakantiegevoel te krijgen? Ik alvast niet!

 

Vandaag de dag – Voor mijn lief

Mensen komen en gaan in je leven, sommigen blijven lang, anderen maar een hele korte tijd. Dit keer dacht ik echt dat het voor de rest van mijn dagen was dat ik de liefde had ontmoet, maar blijkbaar heeft het weer niet mogen zijn.
Het is voorbij, de liefde is voorgoed voorbij, omdat het niet kan omdat we niet gekwetst willen worden, en omdat de onzekerheid te groot is. Dus voor we tegen elkaar lelijke dingen gaan zeggen, hebben we er beiden een punt achter gezet.
Natuurlijk heb ik verdriet, want het was zo mooi, misschien wel te mooi. Alhoewel kan de liefde ooit te mooi zijn?
Het was zeker geen puberale bevlieging, en ook geen verblindende fantasie, maar een schone tekst waar muziek werd opgezet, door ons beiden. En de verwachting was hoog, misschien wel veel te hoog, maar het geloof in elkaar was zo sterk dat alles mogelijk leek.
Maar de liefde vraagt ook moed, volharding en vooral verantwoordelijkheid, en dat begrijpen we niet altijd als we een droom beleven.
Het is voorbij, mijn lief, maar ik zal de korte tijd dat jij een heel grote plaats in mijn hart en mijn leven innam, blijven koesteren.
En wie weet, op een dag, als jij 100 bent en ik 107 komen we elkaar toch nog eens tegen, want de liefde die krijg je zomaar niet klein, dat bewijst de pijn en het verdriet dat ik nu voel.
Het ga je goed, en word nu eindelijk maar eens gelukkig!

Vandaag de dag 20.07.2018 (3)

Ik kan dezer dagen heel moeilijk naar muziek luisteren zonder sentimenteel te worden, en zeker als er dan ook nog tekst aan te pas komt.
Voortaan is elk liefdeslied verbonden met die ene persoon en het gemis. Onherroepelijk verbonden!
Ik hoop dat dat over is tegen den trouw van David, want anders gaat dat daar een schoon spel worden. Gelukkig gebruik ik geen make-up!
Hoe vlug een mens toch iets opslaat in zijn brein en dat een invloed heeft op de dingen van elke dag. Sponsen zijn we, die alles opzuigen wat op ons afkomt, en dat ook nog eens opslaan.
Ik heb vannacht heel slecht geslapen, en dit keer niet door de spoorwegwerken. Ik ga het bijna spijtig vinden!
Onzekerheid is een machtig wapen, en maakt ons het meest kwetsbaar, omdat er geen houvast is, al proberen we dat wel hardnekkig te zoeken. Er mee kunnen leven, het zijn straffe gasten die daarin slagen, maar uiteindelijk is dat de enige manier om er niet door gegijzeld te worden en ’s nachts te kunnen slapen.

 

Vandaag de dag 20.07.2018 (2)

Een heerlijke en eerlijke bekentenis. “Zin” of “goesting” zoals ik het nog liever hoor, je kunt het niet genoeg hebben, want het is een teken dat je goed in je vel zit!

Zin

Ik voel een grote drang om me seksueel te bevrijden. Jammer genoeg gaat deze drang gepaard met een diepe angst voor soa’s. Het is nu mijn derde test van het jaar en we zijn nog maar juli.

Boodschap van algemeen nut: gebruik altijd een condoom. Heb er altijd een op zak. Zelf gebruik ik ook bijna altijd een condoom. De dokter probeert het medische profiel van mijn partner te achterhalen.
‘Hij is mijn partner niet.’
‘Wie is hij dan?’
‘Een onbekende.’

Je ligt een weekend lang samen in bed, je slaapt verstrengeld in zijn naakte lijf, je wast elkaar, maar als je hem de volgende morgen bij een café frappé vraagt of hij veilig is, zegt hij dat er ‘weinig risico’ is. Meer wil hij niet kwijt over zijn privacy.
Weinig risico?

Oké. Het is zover. Ik ga dood.
De dokter vraagt:
‘Heeft hij onbeschermd seks gehad met andere vrouwen?’
‘Waarschijnlijk.’
‘Met hoeveel vrouwen?’
’Ik weet het niet.’
Er volgt een ongecontroleerde huilbui.

Ze zegt dat ik voorzichtiger moet zijn, dat als ik later kinderen wil, ik beter geen ziektes kan oplopen. Ze vraagt me niet of ik kinderen wil, ze zegt me dat ik kinderen wil en dat ik moet stoppen met die wisselende contacten. Ze geeft me advies over hoe ik een vaste relatie kan bemachtigen. Ze zegt: ‘Als je een man leert kennen, moet je minimaal een maand wachten om met hem naar bed te gaan.’

Vrouwen die te snel seks hebben met een man, zijn niet te vertrouwen. Vrouwen moeten doen alsof ze pas na een maand zin hebben, misschien zelfs een beetje tegenzin, zodat de man hen kan veroveren. Daar worden mannen geil van. Mannen hebben zin. De man verovert.

Bij mij zit het zo: ik heb ook zin. En als ik zin heb, heb ik ook écht zin. Meer zelfs, dan communiceer ik dat. Dat doe ik zo: ik kleed hem uit, nog voor hij de woonkamer betreedt. Op de hoek van de straat heb ik zijn hemd al losgeknoopt omdat ik zoveel zin heb. Ik heb geen zin om te doen alsof dat niet zo is.

Inzicht: de meeste soa’s – de mééste, het best altijd een condoom gebruiken! – genees je gewoon met een pil of een zalfje. Dus, beste dokter, sta mij toe om, in al mijn geilheid, te genieten van zijn lijf, zijn speeksel en zijn zweet. Wie experimenteert, gaat niet dood, wie experimenteert, lééft. (Althans dat hoop ik toch. Rustig blijven ademen.)
Ik zit nu in mijn ondergoed op de dokterstafel. Ze trekt mijn bloed en zegt: ‘Ik snap niet dat je je zomaar aanbiedt aan al die mannen, je bent zo’n mooie, jonge vrouw.’
Ik zeg: ‘Ik bied me niet aan, ik verover.’

Julie Cafmeyer – De Standaard 19.07.2018

Vandaag de dag 20.07.2018

Vermits ik zogezegd bezig ben met “mijn memoires”  te schrijven, moet ik hier zeker rekening mee houden. Weer een interessant artikel uit de krant. Leve de komkommertijd, want dan krijgen we tenminste nog iets deftigs te lezen!

Dat koddige peuterverhaal? Vaak onbewust bedrog.

Herinner je nog levendig je eerste stapjes? Dan bedriegt je geheugen je: voor de leeftijd van drie jaar sla je geen herinneringen op.

‘Mijn neef en ik. Bij gebrek aan een bad staan we samen in de gootsteen van mijn ouderlijk huis. Ik ben amper zes maanden’, zegt Wouter Duyck, professor cognitieve psychologie aan de UGent. ‘Ik heb lang gedacht dat dit mijn vroegste herinnering was. Tot ik besefte dat het neurologisch en biologisch volstrekt onmogelijk is. Door kinderamnesie, geheugenverlies op jonge leeftijd, kunnen we herinneringen van voor 3 jaar niet ophalen uit ons geheugen.’

Herinneringen inplanten

Volgens nieuw Brits onderzoek van de Universiteit van Londen hebben vier mensen op de tien een fictieve eerste herinnering. Volgens de wetenschappers baseren de mensen zich daarvoor op kennis die ze later verzamelden. ‘Ons geheugen werkt niet als een camera en een microfoon die alle geregistreerde data netjes op een harde schijf opslaat. Het geheugen werkt reconstructief’, zegt Duyck. ‘Het legt puzzelstukjes samen die we op verschillende plaatsen in onze hersenen opslaan.’

Volgens Duyck is zijn herinnering aan het bad met zijn neef een samenraapsel van puzzelstukjes die hij verzamelde omdat zijn ouders erover vertelden of door een foto van het schattige tafereel. ‘Op die manier kun je bij een derde van de bevolking zelfs valse herinneringen inplanten.’

Duyck ziet nog een reden waarom baby’s en peuters zich niks kunnen herinneren. ‘Onze hersenen leggen verbindingen op basis van structuren en de kennis van de wereld rond ons, om iets te herinneren. Bij kleine kinderen ontbreekt het aan die structuren.’

Volgens neuroloog Steven Laureys is er nog een reden waarom we op jonge leeftijd niets kunnen herinneren: het brein is nog onderontwikkeld. ‘Tijdens de zwangerschap ontwikkelt het brein van het kind zich maar gedeeltelijk. Na de geboorte gaat dat proces voort. Pas vanaf drie jaar is de hippocampus, een hersendeel dat instaat voor ons langetermijngeheugen, voldoende ontwikkeld om herinneringen op te slaan.’

Zowel de psycholoog als de neuroloog waarschuwt dat het niet is omdat we niks kunnen herinneren dat de periode voor drie jaar onbelangrijk is. ‘We onthouden ervaringen niet, maar ze laten wel sporen achter. Bovendien werken andere delen van ons geheugen wel. Zo leer je ook eten, stappen en praten.’

De Standaard – 19.07.2018

(PS: Steven Laureys is neuroloog in Luik, en een geboren Hoeilander. MB)

Vandaag de dag 19.07.2018 (3)

De liefde, we willen zoveel, maar er is zo weinig dat kan.
Weer een interessant artikel uit De Standaard, de liefde is blijkbaar populair dezer dagen.
Boeiend blijft ze in elk geval, pijnlijk boeiend soms…

‘Mijn vrouw en haar lief gingen skiën met mijn firmawagen’

Timo (46) was twintig jaar getrouwd, waarvan tien jaar polyamoureus – zowel zijn vrouw als hij had andere geliefden, met elkaars goedkeuring. En toch: ‘Hoe goed het ook klonk, het heeft ons huwelijk emotioneel uitgehold.’

‘Mijn vrouw was de vrouw die me ontmaagd heeft. Ze was mijn eerste serieuze lief, van in onze studententijd, en we hadden het best goed samen. Samenwonen, een huis kopen, kinderen krijgen, de boel runnen: het ging ons allemaal goed af. We waren een goed team.’
‘Bij mij knaagde het idee wel dat ze de enige was met wie ik ooit in mijn leven seks zou hebben, zeker toen ons seksleven in de periode met kleine kinderen door een dip ging. Ik had haar dat ook gezegd, dat ik voor mijn dood nog weleens met een andere vrouw de lakens wou delen. De eerste keren dat ik erover begon, wou ze er niet van weten. Maanden later belde ze me plots op – ik zat in een vergadering – om te zeggen dat ze een man was tegengekomen met wie ze graag seks wou. Ik heb haar toen gevraagd om eerst eens samen met mij seks te hebben met een ander koppel, om te zien of we het aankonden. De vrienden aan wie we van ons plan vertelden, zijn ons toen nog komen waarschuwen dat we ons huwelijk gingen kapotmaken.’

Vuilniszak

‘We deden het de eerste keer met een koppel dat we op internet hadden gevonden, dat was best spannend. Ons eigen seksleven kreeg er ook een behoorlijke boost door. Vanaf daar zijn we onze grenzen beginnen te verleggen. We leerden een koppel kennen met wie het goed klikte. Met hen hadden we seks zonder dat we elkaar zagen. Het werd vervelend toen het beter bleek te klikken tussen mij en de vrouw dan tussen mijn vrouw en de tweede man. Misschien is daar onze verwijdering al begonnen. Ik voelde ook al snel dat seks om de seks me niet bijster interesseerde. Ik heb een gevoelsband nodig voor ik er ten volle van kan genieten.’
‘Het is absurd als je vanop gezinsvakantie foto’s doorstuurt naar je geliefde, met als boodschap dat je dat uitzicht liever met haar beleefd had’
‘We hadden duidelijke afspraken in het begin – seks kon, verliefdheid niet. Maar emoties laten zich niet tegenhouden door afspraken. Toen we dat inzagen, hebben we elkaar beloofd dat we open en eerlijk zouden zijn over alles wat we voelden. We trokken één duidelijke grens: wat we buiten ons huwelijk zouden beleven, moest een relatie in de rand blijven. Als een van ons tweeën het moeilijk zou krijgen met een relatie die de ander had, zou die relatie moeten wijken.’
‘We deden rare dingen, achteraf bekeken. Mijn vrouw is bijvoorbeeld nog met haar lief gaan skiën met mijn bedrijfswagen. Ze was al een jaar of vijf met die man toen ik het daar lastig mee kreeg – misschien omdat ik zelf in die periode niemand had, en ik vaak ’s avonds thuiszat met de kinderen terwijl zij zich amuseerde. Ik heb haar toen gevraagd om die relatie stop te zetten. Ze weigerde. Ze zei dat ze haar geliefde niet kon buitenzetten als een vuilniszak.’
‘Daar had ze natuurlijk een punt: je moet niet alleen als basiskoppel een balans vinden, je moet ook rekening houden met de gevoelens van de andere partijen. Zelfs als je van bij het begin duidelijk bent over wat de constellatie is, ontstaan er soms verwachtingen waaraan je niet kunt voldoen.’

Lege doos

‘De vrouw die nu mijn vriendin is, leerde ik kennen op Second love, een datingsite voor mensen die seks willen buiten hun huwelijk. Haar huwelijk liep al slecht toen ik haar leerde kennen. Zij en ik hadden al snel een intense band. Maar hoe diep de gevoelens ook gingen, ik overwoog niet om mijn huwelijk op te geven. Dat zat vast in mijn hoofd: ik had gekozen voor een huwelijk en kinderen, die verplichtingen zou ik onder geen beding laten varen. Het idee van een leven met mijn vriendin blokte ik af. Ik smoorde het onder rationaliseringen: dat het nog pril was, en weg van de sleur, dat het normaal was dat het voelde alsof zij de vrouw van mijn leven was. Zij wist ook dat ik mijn gezin niet zou opgeven, en ze respecteerde dat. Ze heeft er nooit op aangedrongen.’
‘Toen we een jaar of twee samen waren, is ze gescheiden. Toen kwam ze mij vertellen dat ze ook stilaan afscheid van mij moest nemen, omdat ze een nieuw leven wilde opbouwen met een man die ze niet zou moeten delen. Ze heeft me niet onder druk gezet. Toen ik bij haar kwam om te zeggen dat ik bij mijn vrouw wegging, geloofde ze me niet.’
‘Het besef dat ik haar zou verliezen, heeft me doen inzien dat zij het type vrouw was dat ik aan mijn zijde wou. Dat ik de intensiteit van onze relatie verkoos boven de meer zakelijke inslag die mijn huwelijk had. Dat mijn vrouw en ik nog weinig tegen elkaar te zeggen zouden hebben zodra de kinderen het huis uit zijn.’
‘Zodra ik het als een optie zag om mijn huwelijk op te geven, ging het snel. Een goede vriendin vergeleek me met een stier die uit zijn weide breekt – na de eerste barst in het hek is er geen houden meer aan. Mijn ex-vrouw drong er nog op aan om naar een relatietherapeut te gaan. Na het eerste gesprek zei hij: “Ga uit elkaar, hier is niks meer te redden, dit huwelijk is een lege doos.” Dat lag natuurlijk niet alleen aan de andere geliefden die we allebei hadden. Misschien waren we te jong toen we trouwden, of misschien lagen onze interesses toch te ver uit elkaar. Maar dat we ons huwelijk hadden opengesteld, heeft zeker niet geholpen. We investeerden niet meer emotioneel in elkaar. Af en toe gingen we op citytrip, dat wel, maar we waren bijvoorbeeld nooit een weekend samen thuis zonder dat er volk over de vloer kwam. Mijn ex-vrouw ziet nog altijd niet in dat we een groot risico genomen hebben. Ze vindt nog altijd dat het een goed systeem was: zowel gezellig en stabiel als spannend. Misschien is de ene mens beter in het combineren van relaties dan de andere.’

Gewoon een kus

‘Ik kon het niet, mijn balans klopte niet meer. Het is lastig als je vrijt met de ene vrouw terwijl je aan de andere denkt. En het is absurd als je vanop vakantie foto’s doorstuurt naar je geliefde, met als boodschap dat je dat uitzicht liever met haar beleefd had.’
‘Voor mijn vriendin was het ook niet altijd makkelijk. Als ik zo’n bericht stuurde, wist ze dat het iets was wat we niet samen konden beleven. Ik heb haar ook niet kunnen steunen zoals het hoort toen ze door haar scheiding ging. Ze kon me bijvoorbeeld niet continu bereiken, ik ging niet met haar zitten telefoneren terwijl ik met mijn gezin rond de tafel zat. Achteraf bekeken vind ik het jammer dat we onze relatie niet op een normale manier begonnen zijn, dat we niet konden toegeven aan de drang van verliefden om zoveel mogelijk samen te zijn en volledig in elkaar op te gaan. Als je focust op één relatie, kun je er alles uit halen wat erin zit.’
‘Ik heb er mijn lessen uit getrokken. Ik ben weer monogaam – dit keer niet omdat het zo hoort, maar omdat ik ervoor kies. Het kost me ook geen moeite. In de vijf jaar dat we samen zijn, ben ik nog niet eens een andere vrouw tegengekomen die mijn interesse prikkelde. Ook op andere vlakken pak ik het nu helemaal anders aan. We wonen maar deeltijds samen – om praktische redenen, we hebben allebei kinderen. Maar we letten erop dat we elkaar niet uit het oog verliezen. De week dat we niet samen zijn, wisselen we berichten uit, soms niet meer dan een kus, gewoon als teken dat je aan elkaar denkt. We houden onze vriendenkring beperkt om tijd genoeg voor elkaar te hebben. En als we elk een boek lezen, zitten we dicht bij elkaar, niet elk in een uithoek van de sofa. We koesteren onze emotionele hechting.’

Eva Berghmans – De Standaard 19.07.2018

 

Vandaag de dag 19.07.2018 (2)

De kogel is door de kerk, ik ga niet mee naar zee. Met dit weer kan ik moeilijk mijn tuin en de dieren alleen laten, en bovendien het spreekt mij ook niet echt aan, en die twee jonge mensen kunnen veel beter tegen de hitte dan ik, en dus blijf ik thuis zodat zij hun gang kunnen gaan.
In plaats daarvan word ik nog eens uitgebreid verwend in mijn favoriet Catalaans restaurant in Waterloo, en daar zal ik zeker meer van genieten, dan van de kust in volle toeristisch seizoen en met dertig graden in de schaduw. Wel spijtig dat Puigdemont ondertussen naar Duitsland verhuisd is, kan hem dus jammer genoeg en met zekerheid niet meer tegen het lijf lopen…
Hoelang heeft het nu al niet meer geregend? Zes weken? En bovendien beginnen morgen de “hondsdagen”.
“Hondsdagen” is de periode die er nu aankomt van omstreeks 20 juli tot rond 20 augustus. Het is – of zou – een periode moeten zijn van heel zwoel weer en waarin regelmatig onweer mogelijk is.
De hondsdagen ontlenen hun naam aan het weer zichtbaar worden van Sirius in het ochtendgloren. Sirius is de heldere ster van het sterrenbeeld de Hond.
Ik heb ze nog niet gezien, want ik sta altijd veel te laat op, maar vanaf morgen, ga ik toch een inspanning doen om te zoeken of ik ze kan ontdekken, want blijkbaar inspireren ze ook schrijvers en dichters. We zullen daarna wel verder slapen.
http://www.fabjerennt.nl/2014/08/14/hondsdagen/

‘Zijn prachtige poëtische en plastische stijl heeft Hugo Claus niet verloren in zijn tweede roman, De hondsdagen. Het verhaal speelt zich af op meerdere evenwijdige vlakken tegelijkertijd. De feiten van het verhaal wisselen af met onthutsende dromen of beklemmende herinneringen die dan weer een bijzonder licht werpen op de feiten – en die mengeling van droom en werkelijkheid, van bewustzijn en onderbewustzijn, geeft aan het boek een ongewoon magisch reliëf. (…) In een milieu van verlopen artiesten en vrouwtjes van “liefde”, is Claus erin geslaagd de innerlijke leegheid en vermoeiende opgejaagdheid van enkele figuren tragisch te doen aanvoelen.’ – Walter Korun, Galerie Zuid

Ik heb denk ik nooit een boek gelezen van Claus, in elk geval toch nooit helemaal uitgelezen. Ze lagen mij niet, of ik was er te dom voor, ik weet het niet. Maar misschien moet je boeken ook op het juiste moment lezen, zoals nu De hondsdagen, tijdens de hondsdagen…