Omgaan met een gebroken pols

Gisteren een appel kunnen schillen met mijn linkerhand.
Omdat ik als linkshandige geboren werd, kan ik nu nog altijd een paar dingen doen met mijn linkerhand.Toen ik als zesjarige in het eerste leerjaar zat, bij mevrouw Vanderderzeypen, lapte Gilbertke, het zoontje van de melkboer, mij pootje op de speelplaats, en brak ik mijn linker pols. Dat gebeurde tijdens de eerste weken van het schooljaar. ik schakelde dus over op mijn rechterhand en leerde dus schrijven als rechtshandige. en dat lukte mij aardig, want ik heb later een paar wedstrijden schoonschrift gewonnen.
Maar als kind doe je niet alle handelingen die je later als je ouder bent ook doet, zoals aardappelen schillen bijvoorbeeld. Dat doe ik dus nog altijd links. Ik kan bijvoorbeeld ook tekenen met beide handen.
Mijn moeder, die nooit snel tevreden was over mijn prestaties – ik hield namelijk niet van huishoudelijke taken, want ik zat liever met mijn neus in een boek – zei altijd dat ik twee linker handen had. en misschien is dat inderdaad wel zo.
Bovenaan, in mijn hoofd, loopt het daardoor waarschijnlijk ook nog altijd een beetje door elkaar, want vraag nooit de weg aan mij, omdat ik mij nog altijd vergis in links of rechts.
In elk geval, het blijkt weeral eens, dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft, en elk anders zijn voor unieke oplossingen kan zorgen.
Links of rechts, ik ben wellicht beiden, ideaal om in de politiek te gaan.

WikiHow: Omgaan met een gebroken pols

Huis- en tuindieren

Gisteren is ons Bella, na bijna drie maanden afwezigheid, terug naar huis gekomen. Waar ze al die tijd gezeten heeft weet ik niet, maar het moet er in elk geval goed geweest zijn, want ze is ferm gegroeid en verdikt. Nu maar hopen dat Remco, waar ze bang van is, haar niet terug wegjaagt.

Zo te zien lukte het gisteren wel, en ze heeft ook de ganse nacht bij mij geslapen. Ik reken er op dat ze haar tweede thuis waar ze al die weken gelogeerd heeft, vergeet en definitief voor ons kiest.Ik heb vandaag een egelhuisje in de tuin geplaatst. Ik hoop dat ik een goed plaatsje gekozen hebben. Het optrekje ziet er nog wat te nieuw uit, maar de winter, en in het voorjaar de klimop, zullen hun werk wel doen, en er een beschut stekje van maken zodat het bewoond geraakt.

Brief aan Sinterklaas

Mijn brief aan Sinterklaas ligt weer klaar. Ik vraag hem elk jaar hetzelfde, maar dit jaar wordt het extra moeilijk, want de post staakt, en ik weet niet of de Sint mijn brief ooit zal krijgen. Misschien verstuur ik hem maar beter via email…

Er is hier in België en Nederland ook al een hele tijd een ganse heisa aan de gang rond de figuur van Zwarte Piet, die zou niet meer zwart mogen zijn, want dat is racistisch.

Wat was het leven vroeger toch veel simpeler, en toen was een kinderfeest nog een feest, nu is het enkel veel gekibbel en gezeur.

In het derde leerjaar, ik was toen negen ben ik te weten gekomen wie Sinterklaas uiteindelijk was, en ik heb het ook meteen aan mijn jongere zus verteld, die daar niet blij mee was. Ja, ik ben altijd al een slecht vel geweest!

Tot mijn twaalfde is de Sint blijven komen, zowel bij mijn ouders als bij mijn grootouders. Van mijn grootmoeder kreeg ik trouwens elk jaar een pop, die allemaal nog als nieuw waren, toen ik ophield met er mee te spelen. Mijn moeder heeft er een deel van aan de kinderen van mijn zus kunnen geven.

Op school was Louis Dewilder met zijn mooie stem en uitspraak onze Sinterklaas, en was er ook altijd een sinterklaasfeest bij “Kezze”, één van de danszalen van Overijse, en dan kregen we warme chocolademelk, met een eierkoek van bij Danhieux. Ik vraag mij trouwens af, of ze die nog altijd bakken?!Op de vooravond van Sinterklaas moeten kinderen altijd hun schoentje zetten, met wat lekkers in voor het paard van de Sint, maar dat hebben wij thuis nooit gedaan. Brieven heb ik wel geschreven, maar veel haalde dat niet uit, de poppen bleven maar komen!Brief aan Sinterklaas

Alleenstaande vrouw zoekt een lief,
Liefst eentje met het hart op de tong
En het verstand op de juiste plaats.

Lieve Sint, het hoeft geen nieuwe man te zijn,
Maar wel een open geest
En met veel gevoel voor humor.

Soms moet hij wel tegen een stootje kunnen,
Én hij moet zeker van katten houden,
En natuurlijk heel veel van mij!

Dank u Sinterklaas,
De groetjes,
Ook aan Zwarte Piet.

Micheline Baetens – 17 november 2014

Boek: Vers gezocht

Terug van nooit echt weggeweest: de gelegenheidsdichter
De Morgen – 22-10-2018 – Kim Van de Perre

De literaire beau monde beschouwde het lang als lichtgewicht, maar met Vers gezocht breekt Stijn De Paepe een lans voor het gelegenheidsgedicht. Ook anderen zien een trend: “De kunst zit hem in het overstijgen van het moment.”

Je beste vriend vraagt of je misschien een woordje kan zeggen op zijn huwelijk. “Niks bijzonder hoor, gewoon een mooi, geestig, creatief tekstje”. Paniek. Angstzweet. Klamme handen. Hoezo ‘gewoon’? Probeer het maar eens: ontroerend schrijven zonder sentimenteel of stroperig te worden, gevat maar niet plat, persoonlijk doch universeel genoeg dat elk hart wordt geraakt.

Alleen daarom is Vers gezocht. Een gedicht voor elk moment van Stijn De Paepe een gat in de markt. De gedichtenbundel als ultiem redmiddel voor wie de juiste woorden zoekt maar ze (even) niet vindt. Of het nu om een huwelijk of een afscheid gaat, een jaardag of een nakend pensioen. Een fris alternatief voor de platgeciteerde Toon Hermans-verzen die op zowat elke jubileum- of overlijdensbrief prijken.

De Paepe pent al gelegenheidsgedichten neer sinds hij kan schrijven. In navolging van zijn grootvader, die overwinningen van voetbalclubs en diamanten huwelijken op papier fêteerde op bestelling. “Mensen raken in weinig, maar goed gemikte, rake bewoordingen, daar gaat het om”, zegt de dichter. “Rijm hoeft niet, maar ik hou ervan. Goede rijm maakt het catchy, muzikaal.” Zijn dagverzen worden gretig geretweet. Zo groeide het idee voor een boek. “Mensen hebben daar blijkbaar iets aan: gedichten die de wereld toegankelijk reflecteren, het alledaagse net iets specialer maken. Geen Hugo Claus, maar ook geen prietpraat.”

Klassieke oudheid

Gelegenheidsdichters zijn zo oud als de straat. In de klassieke oudheid reflecteerden dichters al poëtisch over (actuele) gebeurtenissen, net als de troubadours in de middeleeuwen. Maar eind 19de eeuw kreeg het genre een tik. De ‘schuld’ van de letterkundigen de Tachtigers, menen dichters en literatuurwetenschappers. Poëzie moest de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie zijn.

Gelegenheidsgedichten werden nog gebezigd, maar de term kreeg een minderwaardige bijklank. Karamelverzen, dat soort omschrijvingen. Dat meer toegankelijke light verzen à la Toon Hermans op zowat elk familiefeest van stal werden gehaald, hielp de reputatie van gelegenheidsverzen niet vooruit.

Maar kijk, het genre lijkt weer in de algemene achting te stijgen. De Paepe is geen unicum. NRC Handelsblad publiceert sonnetten van Ilja Leonard Pfeiffer, Maarten Inghels luistert Eenzame Uitvaarten op (met een project waarbij dichters voor eenzaam gestorvenen een persoonlijk gedicht op de uitvaart voordragen, red.) en ook Maud Vanhauwaert, de stadsdichter van Antwerpen, werkt soms ‘op bestelling’. Een tendens – zo u wil – die ook tegen de erfenis van diezelfde Tachtigers moet bekeken worden. Doordat dichters heel hard focusten op hun eigen diepe bron, verloren ze het publiek soms uit het oog, vertelt Vanhauwaert. Poëzie werd als niche bestempeld, moeilijk en hermetisch.

“Je merkt dat men de kloof tussen dichters en publiek probeert te dichten”, zegt Geert Buelens, dichter en hoogleraar literatuur aan de Universiteit van Utrecht. Door poëzie ook in kranten te plaatsen. En mede dankzij de dichters des vaderland en stadsdichters, die evengoed over gelegenheden en gebeurtenissen oreren. Buelens: “Als Bart Moeyaert een gedicht wijdt aan de moorden van Hans Van Themsche is dat meer dan een rijmpje plegen. Dan krijgt de gelegenheidsdichter een soort van sacrale functie, iemand die beantwoordt aan een moment van maatschappelijke noodzaak.”

Een goed gelegenheidsgedicht overstijgt volgens sommigen het momentane. Voormalig Antwerps stadsdichter Maarten Inghels is nog steeds geen fan van de titel. “Het veronderstelt iets vluchtig. Terwijl ik gedichten wil schrijven die binnen tien jaar nog relevant zijn.” Ook Vanhauwaert hoopt iets te maken dat zijn waarde behoudt. Zoals met haar recente, opblaasbaar gedicht De Beweging van Macht: gecreëerd voor de verkiezingen, maar een werk dat zijn urgentie behoudt. “Zelfs als dat niet het geval is, heeft een gelegenheidsgedicht zijn dienst bewezen. Niks om neerbuigend over te doen.”

Voor deze krant becommentarieert De Paepe als Moderne Rederijker ook politiek en bredere maatschappelijke gebeurtenissen in spitante versregels. “In mijn hart ben ik liefst de polemische, kwaaie, stekelige rederijker”, zegt hij. “Maar ik merk dat mijn gelegenheidsgedichten die eerder betrokken en zachtaardig zijn nog het vaakst gedeeld worden op sociale media.” Zoals over de dag van de leerkracht, of de dood van kleuter Mawda. “Ze bieden troost, een houvast.”

Stijn De Paepe, Vers Gezocht, Lannoo, 224 p. 19,99 euro

Koken met tomaten

Koken met tomaten

Overdaad tomaat

Hoewel ze het hele jaar door in de winkel liggen, is de zomer het hoogseizoen van de tomaten. Wie een moestuin heeft, weet dat je ze ook kunt plukken wanneer ze net over zijn hoogtepunt heen zijn. De door de zon gekuste tomaten zijn dan zo rijp en sappig dat hun zachte velletje op barsten staat. Is de oogst te groot en zijn er meer tomaten dan je aankunt, dan schieten deze recepten te hulp.

Tomatenwater-martini met dragon
Mosseltjes met tomatenbouillon en spek
Geroosterde tomaat-mozzarella met basilicum
Eenvoudige tomatentaart

Recept 1
Tomatenwater-martini met dragon
Flashback naar de jaren negentig, toen tomatenwater gastronomisch hoog aangeschreven stond. Sindsdien raakte het ten onrechte een beetje uit de mode. Hoog tijd dus voor een opwaardering van dit frisse maar geconcentreerde smaakbommetje, dat in feite niets meer is dan het opgevangen vocht van uitgelekte tomaten. Overgiet er een delicaat stukje vis of kort gebakken coquilles mee, gebruik het in een vinaigrette in plaats van citroensap of geef er een twist mee aan de klassieke martinicocktail.
Ingrediënten
Voor het tomatenwater
500 g gemengde rijpe tomaten
2 takjes dragon, blaadjes afgeritst
1 snuf zout
Ook nodig: neteldoek
Voor de martinicocktail
2 maatjes of 100 ml tomatenwater
1 maatje of 50 ml gin (wodka kan ook)
IJs
Ook nodig: shaker
Bereiding
1. Voor het tomatenwater: snijd de tomaten in blokjes en pureer ze samen met de dragon en het zout in de mixer. Leg een neteldoek over een kom en doe er de tomatenpuree in. Bind het doek bovenaan dicht, hang op boven de kom en laat 12 uur uitlekken op een koele plek (zoals in de koelkast). Het vocht dat je opvangt in de kom is het tomatenwater en kun je ongeveer drie dagen bewaren in de koelkast.
2. Maak nu de martini. Doe hiervoor wat ijsblokjes in een shaker en giet er het tomatenwater en de gin bij. Schud krachtig en strain in een voorgekoeld martiniglas. Wie dat lekker vindt, kan geheel volgens de regels van de traditionele martinicocktail ook nog een scheutje droge vermout toevoegen.

Recept 2
Mosseltjes met tomatenbouillon en spek
Ingrediënten (voor 2 personen)
1 kg mosselen, gespoeld en schoongemaakt
100 g gerookt spek, in blokjes
2 sjalotten, fijngehakt
1 teentje knoflook, fijngehakt
500 g rode en gele kerstomaten
1 scheut witte wijn
1 snuf cayennepeper
1 tl honing
Peterselie voor de afwerking
Olijfolie
Zwarte peper van de molen & zout
Bereiding
1. Verwarm een scheutje olijfolie in een grote pan op een middelhoog vuur. Voeg de spekblokjes toe en bak in ongeveer 5 minuten krokant. Draai het vuur wat lager en doe de sjalotten en knoflook erbij, stoof terwijl je af en toe omroert in ongeveer 5 minuten glazig. Zet het vuur opnieuw hoger en voeg de tomaten toe, met een snuf peper en zout. Bak ongeveer 10 minuten tot de tomaten openbarsten.
2. Blus met de witte wijn en doe er de cayennepeper en honing bij. Plet de tomaten indien nodig met een houten spatel en laat alles nog enkele minuten inkoken.
3. Voeg de mosselen toe en roer af en toe om tot ze opengaan. Werk af met peterselie.

Recept 3
Geroosterde tomaat-mozzarella met basilicum
De klassieke tomaat-mozzarella op maat van minder mooie nazomerdagen. De warmte van de oven maakt de tomaten zoeter en tilt hun smaak naar ongekende hoogtes.
Ingrediënten (voor 4 personen)
1 kg kers- en/of pruimtomaten
Enkele takjes tijm, afgeritst
4 teentjes knoflook, gepeld en geplet
1 scheut balsamico of rodewijnazijn
4 bolletjes buffelmozzarella
De blaadjes van enkele takjes basilicum
Olijfolie
Zwarte peper van de molen & grof zeezout
Voor erbij: geroosterd brood
Bereiding
1. Verwarm de oven voor tot 180 °C. Snijd de pruimtomaten overlangs doormidden en leg ze samen met de kerstomaten in een ovenschaal. Besprenkel met een royale scheut olijfolie en doe de tijm en knoflook erbij. Breng op smaak met peper en zout.
2. Hussel de tomaten goed door elkaar zodat alle stukken bedekt zijn met een laagje olie. Leg de tomaten in een enkele laag en let erop dat de pruimtomaten met hun snijkant naar beneden liggen.
3. Bak ongeveer 45 minuten, tot de kerstomaten openbarsten en de pruimtomaten een goudbruin randje hebben. Haal uit de oven, besprenkel met een scheutje azijn en laat even afkoelen.
4. Breek de mozzarella in stukken en verdeel over de borden. Lepel er de warme tomaten en hun kookvocht over. Werk af met basilicum en wat extra peper en zout. Serveer met enkele sneden geroosterd brood.

Recept 4
Eenvoudige tomatentaart
Deze taart heeft wat weg van een quiche, maar wordt met minder room gemaakt (en een scheutje balsamico voor extra smaak) zodat je het effect krijgt van een omelet, ingepakt in een knapperig korstje.
Ingrediënten (voor 1 taart)
1 rol bladerdeeg
3 eieren
1 tl Provençaalse kruiden + wat extra voor de afwerking
1 teentje knoflook, geperst
1 flinke el zure room
1 el balsamico
75 g parmezaan, geraspt
8 tomaten, in plakjes
Bieslook voor de afwerking, fijngesneden
Zwarte peper van de molen & zout
Ook nodig: taartvorm + bakpapier
Bereiding
1. Verwarm de oven voor tot 200 °C. Bekleed de taartvorm met bakpapier en leg hierin het bladerdeeg. Prik met een vork enkele gaatjes in de bodem en bak 5 minuten in de oven. Bolt het deeg op, prik het dan door met een vork. Laat enkele minuten afkoelen.
2. Klop ondertussen de eieren los met de kruiden, knoflook, zure room en balsamico. Breng op smaak met peper en een snuf zout. Bestrooi de taartbodem met de geraspte kaas en giet er het eimengsel over uit.
3. Dep de plakjes tomaat zorgvuldig droog met keukenpapier en beleg de taart er dakpansgewijs mee. Strooi er nog wat extra Provençaalse kruiden en zwarte peper overheen. Zet ongeveer 20 minuten terug in de oven tot het ei gestold is. Werk af met fijngesneden bieslook. Je kunt de taart zowel warm als koud eten.

Bron: De Standaard – 12.09.2018