Even een rekensommetje

Even een rekensommetje. Ik heb nu zo een zestigtal vrienden op Facebook. Stel ik zet morgen mijn account stop, hoeveel vrienden zal ik dan nog voor mijn verdere leven overhouden? Zestig? Een handvol? Geen? Ik maak mij echt geen illusies.

Zelf vind ik dat eigenlijk geen groot probleem, want ik heb genoeg sociale contacten buiten Facebook, en zeer waardevolle bovendien. Overigens ben ik een nogal bezige bij en heb heel veel tijd voor mezelf nodig. Maar ik kan mij wel voorstellen dat mensen met weinig sociale vaardigheden, problemen allerlei, of ziek zijn, vaak in de kou blijven staan. En ouderdom, zoals in onderstaand artikel staat, heeft er inderdaad weinig mee te maken.

In tegenstelling tot wat de gangbare situatie is, verlaat ik bijvoorbeeld zelden een wachtkamer, zonder met de één of andere persoon een gesprek te hebben aangeknoopt. Je kan er dus allemaal wel zelf wat aan doen, en misschien zijn we het inderdaad verleerd, maar individualisme, verstedelijking of alleenstaand zijn heeft er volgens mij weinig mee te maken dat mensen eenzaam zijn. Het vaakst ligt het nog altijd in de eerste plaats aan onszelf en aan de aard van het beestje!

Allemaal samen eenzaam

De Standaard – Sarah Vankersschaever – 13.01.2019

‘Goeiedag, wij zijn van het meldpunt Eenzaamheid.’ Sint-Truiden heeft sinds deze week als eerste gemeente in Vlaanderen een schepen van Eenzaamheid. Het eerste werk van Pascy Monette (Open VLD): een meldpunt oprichten. Inwoners, maar ook sociale organisaties, verpleegkundigen, huisdokters, postbodes, bakkers en kassiersters kunnen het melden als ze iemand eenzaam opmerken. Die persoon krijgt dan binnen de 24 uur bezoek van een vrijwilliger.

In Gent doen ze het dan weer met Hello Jenny, een project dat senioren koppelt aan studenten. Via een slimme speaker staan ze met elkaar in contact en kan iemand hulp vragen aan een buddy: om mee te gaan naar de bakker, om eens langs te komen …
De Duitse psychiater Manfred Spitzer noemt eenzaamheid in zijn nieuwe boek, dat over een dikke week in het Nederlands verschijnt, killer nummer één, dodelijker dan alcohol, een niet-erkende ziekte en een van de urgentste problemen van onze westerse samenleving. Want individualisme en verstedelijking nemen toe, net als het aantal eenpersoonshuishoudens. Vandaag voelt een op vier Vlamingen zich geregeld tot vaak eenzaam. Niet alleen ouderen, vooral ook jongeren ervaren eenzaamheid in tijden waarin alleen de beste en meest sociale versie van zichzelf likes krijgt.

2019 wordt het jaar waarin eenzaamheid op de beleidsagenda wordt gezet. Omdat het weegt op onze gezondheid, op het aantal zelfdodingen, op ons sociale weefsel, op wie we als mens voor elkaar en wat we als samenleving willen betekenen.

Zo’n bevoegde schepen mag dan vooral goeie citymarketing zijn, er is hoop dat, als we er allemaal van doordrongen raken dat er een probleem is, we ook samen en apart naar oplossingen zullen zoeken. Want geen betere voedingsbodem voor innovatie dan het tekort. 2019 wordt het jaar waarin we eenzaamheid eindelijk serieus nemen, met minder sociale media en meer sociaal contact.

Omgaan met een gebroken pols

Gisteren een appel kunnen schillen met mijn linkerhand.
Omdat ik als linkshandige geboren werd, kan ik nu nog altijd een paar dingen doen met mijn linkerhand.Toen ik als zesjarige in het eerste leerjaar zat, bij mevrouw Vanderderzeypen, lapte Gilbertke, het zoontje van de melkboer, mij pootje op de speelplaats, en brak ik mijn linker pols. Dat gebeurde tijdens de eerste weken van het schooljaar. ik schakelde dus over op mijn rechterhand en leerde dus schrijven als rechtshandige. en dat lukte mij aardig, want ik heb later een paar wedstrijden schoonschrift gewonnen.
Maar als kind doe je niet alle handelingen die je later als je ouder bent ook doet, zoals aardappelen schillen bijvoorbeeld. Dat doe ik dus nog altijd links. Ik kan bijvoorbeeld ook tekenen met beide handen.
Mijn moeder, die nooit snel tevreden was over mijn prestaties – ik hield namelijk niet van huishoudelijke taken, want ik zat liever met mijn neus in een boek – zei altijd dat ik twee linker handen had. en misschien is dat inderdaad wel zo.
Bovenaan, in mijn hoofd, loopt het daardoor waarschijnlijk ook nog altijd een beetje door elkaar, want vraag nooit de weg aan mij, omdat ik mij nog altijd vergis in links of rechts.
In elk geval, het blijkt weeral eens, dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft, en elk anders zijn voor unieke oplossingen kan zorgen.
Links of rechts, ik ben wellicht beiden, ideaal om in de politiek te gaan.

WikiHow: Omgaan met een gebroken pols