Aan de trein wonen

Aan de trein wonen zou een pluspunt moeten zijn voor elke buurtbewoner van de spoorweg.

De afgelopen jaren zijn hier in de buurt veel nieuwe mensen komen wonen, uit alle windstreken, en ik herinner me mening gesprek met hen, en dat ze het zo tof vonden om zo dicht bij de trein te wonen. En dat is het ook, tot de miserie begon en zij het reilen en zeilen van de NMBS aan den lijve ondervonden.

Want er moest een Gewestelijk Expres Net komen, dat ons nog vlugger en met meer treinen naar de hoofdstad moest brengen. Het befaamde en ondertussen beruchte GEN. Lijn 161 moest op vier sporen komen.

Het GEN werd in het leven geroepen om de files op te lossen en de milieuproblemen aan te pakken. Eerste einddatum van de werken was 2010. Ondertussen is dat 2027 geworden, als ik goed ingelicht ben. Ik vrees dat tegen dan niemand meer de trein neemt en al lang op de fiets is gesprongen, of zijn wagen trouw is gebleven om in Brussel te geraken.

Het GEN is een miskoop, de zoveelste in België. Een luxe project dat veel geld kost en uiteindelijk alleen maar zorgt voor meer werkgelegenheid en om de slechte cijfers van de werkloosheid naar beneden te halen.

Krasse taal? Misschien wel, maar zo voelt het ondertussen aan. Openbaar vervoer is in ons land een doekje voor het bloeden, dat het bloed helemaal niet stelpt. Het is integendeel een bron van vele frustraties bij veel mensen, die er wel willen van gebruik maken, maar op zeker spelen en toch maar de auto nemen.

Jammer, want ik hou van de spoorweg. En eigenlijk ben ik voorbestemd om hier te wonen, want mijn grootvader die spoorwegarbeider was, vernoemde mij naar een Minervatreintje dat zowel op de baan als op de sporen kon rijden. Hij noemde het een Michelineke. Vandaar dus mijn liefde voor de spoorweg.

De ene bij is de andere niet

Plaats niet zomaar bijenkasten: ‘Vergroot vooral het aantal bloemen’

De Standaard – 09.11.2019

De trend in grootsteden als Parijs en Brussel om extra bijenkorven op te stellen, bijvoorbeeld op daken van gebouwen, heeft een keerzijde. Een teveel aan honingbijen bedreigt de biodiversiteit.

De goede intenties om de bij te redden door bijenkasten uit te zetten, kan haar doel voorbijschieten. In verschillende steden, zoals Parijs, maar ook Brussel, worden bijenkorven of bijenkasten uitgezet om de populatie op peil te houden. Dat kan echter leiden tot een averechts effect, blijkt uit een grootschalig onderzoek van Franse wetenschappers waarover de VRT bericht. ‘Mensen proberen iets goeds te doen, maar we hebben het te goed willen doen. We zijn te ver gegaan.’

Uit het onderzoek blijkt namelijk dat het aantal wilde bijen afneemt als er veel honingbijen uit bijenkasten in de buurt zijn. ‘Op sommige plekken zagen we dat de populatie aan wilde bijen zelfs was gehalveerd’, aldus onderzoekster Isabelle Dajoz aan VRT. De honingbij is namelijk efficiënter in het verzamelen van nectar en is ook actiever. Ook vlinders en kevers verdwijnen door de nieuwe honingbijen.

De oproep van de Franse onderzoekers is dan ook duidelijk: ‘Stop met het neerzetten van bijenkorven. Of nog beter, haal er een heleboel weg.’

Bloemenaanbod

De biodiversiteit staat onder druk in Parijs, maar hoe zit het in Vlaanderen? ‘Ook bij ons worden de wilde bijen bedreigd’, zegt Pieter Vanormelingen, expert van Natuurpunt. De reden daarvoor is niet zozeer het teveel aan bijenkasten. ‘Een aanzienlijk deel van de wilde bijensoorten wordt bedreigd door de teloorgang van bloemrijke landschappen en heide.’ De diversiteit komt onder druk omdat veel open ruimte verdwijnt.

Toch loert ook in Vlaanderen het gevaar voor te veel honingbijen. ‘Ook in Vlaanderen is de honingbij de talrijkste bij. Hij is overal aanwezig. We moeten waken over het aantal bijenkasten. Niet alleen in steden, maar ook in natuurgebieden. Er mogen niet meer dan twee à drie kasten gezet worden per honderd hectare. Ter vergelijking: in Parijs staan er nu twintig kasten per honderd hectare.’

Vanormelingen raadt ook niet aan om zomaar een bijenkast te plaatsen. ‘Honing produceren is een soort van landbouw en imker zijn, is een intensieve hobby.’

Om de populatie wilde bijen te laten groeien moet er ingezet worden op het herstel van de leefgebieden van de bij, zoals heide. Verder is het ook belangrijk om verder in te zetten op het bloemenaanbod in tuinen, parken en wegbermen’, aldus Vanormelingen. Meer groen aanplanten is dus de beste oplossing.

Bijenkast versus bijenhotel

Opgelet: een bijenkast is niet hetzelfde als een bijenhotel, de houten constructies die opgang maken in de Vlaamse tuinen. ‘In een bijenkast zitten al snel 20.000 tot 50.000 bijen, in een bijenhotel huizen maximaal enkele tientallen tot honderden bijen.’ Een bijenhotel plaatsen kan dus zeker geen kwaad. ‘In een bijenkast leven ook enkel honingbijen. Een bijenhotel trekt net solitaire, wilde bijen aan. In elk gaatje kan een bij een nest maken.’

Nog beter dan een bijenhotel plaatsen, is ook om in uw tuin het aanbod bloemen voor bijen te vergroten en verbreden. ‘Als het aanbod bloemen verkleint, gaan de bijen onderling in competitie. Niet alleen de honingbijen met de wilde bijen, maar ook de honingbijen onderling.’ Het gevolg daarvan is dat de honingproductie omlaag gaat. Het is ook belangrijk om heel diverse bloemen te planten. Wilde bijen worden vaak aangetrokken tot zeer specifieke planten.

 

Niets

Burn-out is in! Ze vallen als vliegen, de ene na de andere valt uit: opgebrand! En ik weet wat het is, en moet er dagelijks voor oppassen. Een paar nachten slecht slapen, en het beestje wordt wakker. (Wat een woordspelingen!)

Daarom laat ik regelmatig de overgordijnen naar beneden, neem enkel de telefoon op als ik kan zien wie het is aan de nummer die op het scherm verschijnt, hou mijn deur op slot, gebaar van krommen haas als er toch gebeld wordt, en enkel wie de boodschappen brengt laat ik mijn rust verstoren.

Geen nieuws volgen op tv, geen kranten lezen, geen discussies aangaan op Facebook, enkel het hoogstnoodzakelijke doen, en verder dik mijn goesting, en dat is al meer dan genoeg.

Dat is ook een voordeel aan alleen wonen, je hoeft met niemand rekening te houden, en je moet enkel je eigen rommel opruimen. Koken doe je waar je zin in hebt, en als je geen zin hebt maak je het je gemakkelijk door bijvoorbeeld een pizza te bestellen. Echte luxe vind ik dat!

Af en toe kan dat allemaal, ik zou zeggen, moet dat allemaal, want zo een hevig beestje als ikzelf verbruikt soms veel te veel energie dan goed voor haar is. En zolang de buitenwereld niet voor ambras zorgt, is dat gerust enkel dagen vol te houden.

En mijn katten doen mee met mij, of is het omgekeerd, en doe ik wat mijn katten doen: niets dus?

Een dagje

Een dagje
met de gordijnen
dicht
en niemand
willen zien.

Een dagje
de wereld
opzij
op zoek
naar rust
in het hoofd
en de storm
geluwd
in het hart.

Een dagje
zonder
onzin
en enkel zin
in niets.

Micheline Baetens – 08.11.2019

De nachtelijke GEN-werken

En de GEN – werken blijven hier maar duren in de Vosdelle, nu ook weer ’s nachts, en voor hoelang weet ik niet, want we worden niet meer verwittigd door Infrabel, en de gemeente gebaart ook van krommen haas.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Gewestelijk_ExpresNet

Hopelijk kan ik ooit schrijven GEEN werken meer. Dit spelletje is nu al bezig van 2011, en begonnen twee maanden na de dood van mijn man. We zijn nu bijna 2020. Als ik nog een tiental jaar leef, zal ik dan enkel rust kennen als ik op het kerkhof lig?

Gisterenavond ben ik gaan vragen aan degene die hier na 22 uur nog heel de tijd de motor van zijn wagen liet draaien, of hij niet besefte dat hier ook nog mensen wonen die willen slapen.

Het was een onderaannemer van Infrabel en hij zei dat ze elke nacht op de sporen zullen werken en hoelang dat dat zal duren kon hij niet zeggen. “Ik ben maar een onderaannemer he,” sprak hij glunderend in een sappig dialect… Hij heeft wel zijn motor stilgelegd…

Iedereen weet dat slaaptekort nefast is voor de gezondheid, en dit is nu al de derde nacht op rij dat onze nachtrust verstoord wordt.

Het einde van de werken is voorzien – volgens de laatste geruchten – in 2027!

Stop de welvaart!

Gisteren werd ik op Facebook bijna van moord beschuldigd omdat ik in mijn tuin een paddenstoel uit de grond had getrokken en de foto ervan op mijn pagina had gezet, met de vraag of deze eetbaar was.

Er is blijkbaar een nieuwe categorie van fanatiekelingen en extremisten ontstaan, de zogenaamde milieuactivisten, die elk sprietje gras, en al wat natuur is, heilig hebben verklaard en gaan redden.Onze welvaart heeft blijkbaar de wereld naar de verdoemenis geholpen, en vorige generaties hebben er gewetenloos voor gezorgd dat het hier niet meer leefbaar is voor onze kinderen en kleinkinderen.

Zullen we eens bekijken hoe we dat kunnen oplossen?

Wel, als onze kinderen en kleinkinderen onze welvaart niet meer willen, omdat dat ten koste gaat van het milieu, dan gaan ze maar net als ik werken op hun vijftiende, gaan nooit op vakantie, maar blijven thuis om te werken, krijgen maar honderd frank zakgeld als ze achttien geworden zijn, trouwen op hun negentiende en huren een oud krot voor vijfhonderd frank in de maand, sparen elke cent die overblijft aan het einde van de maand en blijven de rest van hun leven afhankelijk van de goodwill van anderen en hopen van harte dat ze nooit ziek worden, zodat ze kunnen blijven werken en sparen.
En met wat geluk, valt alles nog een beetje mee!

Geen welvaart, geen luxe, nietwaar, misschien zelfs niet het allernodigste. Gelukkig is dan wel de natuur gered!

Ik weet dus nog altijd niet of mijn paddenstoel al dan niet eetbaar is, terwijl mijn voorouders dat wellicht wel wisten, en dat zonder te googelen.

En hoe goed kent die jonge, protesterende en beschuldigende generatie de natuur? Kennen zijn het verschil tussen een merel en een lijster, een madeliefje en een magrietje, een wesp en een bij…?

Want zoals bij elke relatie moet je eerst kennen, vooraleer je er kan van gaan houden, en dan zowel van de goede als van de slechte kanten, van de voor- en nadelen, want iedere medaille heeft nu eenmaal twee kanten, zo ook de welvaart.

Gelukkig is er voor alles een gulden middenweg, want fanatisme en extremisme heeft nog nooit de problemen opgelost. Integendeel!

November Rain

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin’ when I hold you
Don’t you know I feel the same

Nothin’ lasts forever
And we both know hearts can change
And it’s hard to hold a candle
In the cold November rain

We’ve been through this such a long long time
Just tryin’ to kill the pain, oo yeah
But love is always coming and love is always going
And no one’s really sure who’s lettin’ go today
Walking away

If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin’ that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darlin’ don’t refrain
Or I’ll just end up walkin’
In the cold November rain

Do you need some time on your own
Do you need some time all alone
Everybody needs some time
On their own
Don’t you know you need some time all alone

I know it’s hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn’t time be out to charm you

Sometimes I need some time
On my own
Sometimes I need some time all alone
Everybody needs some time
On their own
Don’t you know you need some time all alone

And when your fears subside
And shadows still remain, oh yeah
I know that you can love me
When there’s no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
‘Cause nothin’ lasts forever
Even cold November rain

Don’t ya think that you need somebody
Don’t ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You’re not the only one
You’re not the only one

Don’t ya think that you need somebody
Don’t ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You’re not the only one
You’re not the only one

Don’t ya think that you need somebody
Don’t ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You’re not the only one
You’re not the only one

Don’t ya think that you need somebody
Don’t ya think that you need someone
Everybody needs somebody

 

Onbetaalbaar

Het belangrijkste in het leven kunnen anderen je niet geven, daar moet je zelf voor zorgen. En anderen voordelen krijg je dan weer gratis en voor niks in de schoot geworpen.

Zoals levenslust, passie, talent, verbeelding, volharding… Of is het toch het leven en onze ervaringen die daar voor zorgen?

Vandaag is het naar het schijnt “Singles Day”. Weer iets uitgevonden om vooral de commerce te doen draaien, want zijn we niet allemaal alleen, en is tevreden zijn met mezelf, je eigen capaciteiten, uitdagingen en je mogelijkheden, niet de eerste vereiste om positief in het leven te staan?

En die dingen kan niemand je gegeven, die heb je ofwel meegekregen van Moeder Natuur,  ofwel verworven door op zoek te gaan naar wat je graag doet en wilt, en zijn van onschatbare waarde om het leven met vallen en opstaan aan te kunnen.

Verlang niet constant naar maneschijn en rozengeur, geloof niet in sprookjes, noch in onmogelijke dromen.

Blijf wel verlangen met een grote V, en gebruik het als je dagelijks paswoord om te ontdekken waar je voor in de wieg bent gelegd, want dat is de beste methode om je niet “single” te voelen, en vooral goed voor jezelf te kunnen zorgen.

“Levenskunst”, noemen ze dat. Onbetaalbaar!!!

Dus sta op

Sommigen lopen krom
van eenzaamheid,
met de kramp in hun gelaat
en rond hun hart
omdat het leven
hen aan de kant heeft geduwd
en op de knieën gekregen.

Maar op je knieën
smeek je, kruip je,
word je vertrappeld
en verguisd.

Dus sta op,
recht je rug,
ontspan je vuist
en de kramp in je gelaat.

Zorg dat men naar je kijkt,
en nog eens,
en nog eens,
en nog eens…

Micheline Baetens – 21 oktober 2014