Die zomer van 2018

2018 was een heftig jaar. Nog eenmaal de grote liefde mogen beleven, tijdens de voorbije zomer, je moet er dankbaar voor zijn, zeker op mijn leeftijd.

Ik zal die zomer niet meer vergeten, of het zou moeten zijn dat ik dement word, maar anders niet. Niet het mooie, niet het spijtige, niet het zalige, en niet het treurige. Ik neem alle herinneringen mee tot mijn laatste dag, die hopelijk zoals afgesproken pas rond mijn 107ste jaar zal zijn.

“De winnaar krijgt het allemaal”, maar in de liefde zijn er geen winnaars of verliezers, want liefde is onoverwinnelijk. Eens gevoeld, nooit meer te verliezen.

Hopelijk gaat het je goed, Johan, en mijn beste wensen voor 2019!

In de wachtzaal

Ik viel gisteren nogal op met mijne nieuwe plaaster. In de wachtzaal vol stille, zwijgzame mensen vroeg een oudere dame mij toch nieuwsgierig wat er letterlijk en figuurlijk aan de hand was.

Ze was tachtig, en op een half uur tijd heeft ze mij haar ganse leven verteld. Op haar veertigste was ze al weduwe, en haar man was maar achtenveertig toen hij stierf in zijn auto aan een hartaderbreuk. Ze had toen gelukkig al twee zoon, kwam uit een welstellend notaris gezin in Zottegem, en haar man zelf had een boerderij in het Pajottenland. Veel geërfd natuurlijk en haar zonen en zichzelf een financieel zorgeloze toekomst kunnen geven. Ondertussen heeft haar familie al de hele wereld bereisd en ingenomen, zo lijkt het, want één van de jongens heeft zelfs ons bier naar de Chinezen gebracht, onzen Duvel!

Talen vindt ze heel belangrijk, vooral en zeker voor de generaties die na ons komen. “En ook Nederlands, hoor!” Haar kleinkinderen, die in Bierges wonen, komen trouwens in Hoeilaart naar ’t school, om hun Nederlands te verbeteren.

Ik heb mij dus niet verveeld in het medisch centrum en ik heb zelfs mijn favoriete kleur mogen kiezen voor de nieuwe synthetische plaaster. De breuk zorgt gelukkig niet voor complicaties, nu nog enkel drie weken geduld, en dan zal het ergste leed wel weer geleden zijn.

Op vier januari weten we meer, en misschien zie ik mijn “gesprekspartner”, dan ook weer, al wens ik haar dat niet. Ze was zelf ook gevallen, maar had enkel een blauw oog, en dat stond haar heel stoer!

The Paradox of our Times

By the Dalai Lama

THE PARADOX OF OUR TIMES

Is that we have taller buildings, but shorter tempers
Wider freeways, but narrower viewpoints
We spend more, but we have less.
We have bigger houses but smaller families;
more conveniences, but less time.
We have more degrees, but less sense;
more knowledge, but less judgement;
more experts, but more problems;
more medicines, but less healthiness.
We’ve been all the way to the moon and back,
but have trouble crossing the street to meet the new neighbour.
We build more computers
to hold more information,
to produce more copies then ever,
but have less communication.
We have become long on quantity,
but short on quality.
These are times of fast foods,
but slow digestion;
Tall men but short character;
Steep profits but shallow relationships.
It’s a time when there is much in the window,
but nothing in the room.

Een witte kerst?

Een witte kerst

Vroeger voelde ik mij Assepoester,
tegenwoordig Doornroosje,
en misschien word ik ooit Sneeuwwitje,
maar zeker nooit Roodkapje
en nog minder
Repelsteeltje of Raponsje.

De Schone en het Beest
is te hoog gegrepen,
en Grietje van Hansje
wil ik ook niet zijn.

Het liefst was ik Vrouw Holle
de godin van leven en dood,
en van de aarde,
dan kregen we dit jaar
gegarandeerd een witte kerst!

Micheline Baetens – 11 november 2014

We zullen moeten afwachten, maar ik hoop het dat we een witte kerst krijgen, omdat het kerstgevoel dezer dagen ver zoek is, en hopelijk wordt dat door de natuur een beetje hersteld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoe het voor mij persoonlijk gaat worden, weet ik nog niet, en veel zal afhangen van wat ik nu donderdag te horen krijg in het Medisch Centrum.

Ik ben moe, en ik ben vooral het gesukkel beu, ik wil mijn bewegingsvrijheid terug en vooral ik wil opnieuw creatief kunnen zijn met mijn handen, want dat maakt het voor mij vooral gezellig.

2018

Het feit van anders te zijn, maakt je ook uitzonderlijk en in vele gevallen ook sterker en mondiger. Je voortdurend moeten bewijzen en verdedigen geeft je de kracht om de tegenslagen van het leven als een uitdaging te zien, en de ervaring om ermee te kunnen omgaan.

Wie nooit wat tegengekomen is, ligt bij de eerste slag in het gezicht op zijn of haar gat, maar wie leren vechten heeft, en opkomen voor zichzelf, weet dat niets vanzelfsprekend is, en de problemen er zijn om overwonnen te worden.

En wat is er nu menswaardiger en mooier dan je problemen zelf te kunnen oplossen? Een grotere prestatie en voldoening zal je zelden beleven. Jezelf redden en daardoor het leven zoals het is aankunnen, en er plezier en verdriet aan beleven door het heft in eigen handen te houden.

Voor mij was 2018 een heftig jaar, en eigenlijk is dat niet eens uitzonderlijk. Ik heb gewankeld en getwijfeld, ben zelfs letterlijk gevallen, maar ook weer recht gekropen, en ik hoop weer eens de finish te halen zonder teveel kleerscheuren, samen met mijn dierbaren, en dan zal het weer goed geweest zijn.

Omgaan met een gebroken pols

Gisteren een appel kunnen schillen met mijn linkerhand.
Omdat ik als linkshandige geboren werd, kan ik nu nog altijd een paar dingen doen met mijn linkerhand.Toen ik als zesjarige in het eerste leerjaar zat, bij mevrouw Vanderderzeypen, lapte Gilbertke, het zoontje van de melkboer, mij pootje op de speelplaats, en brak ik mijn linker pols. Dat gebeurde tijdens de eerste weken van het schooljaar. ik schakelde dus over op mijn rechterhand en leerde dus schrijven als rechtshandige. en dat lukte mij aardig, want ik heb later een paar wedstrijden schoonschrift gewonnen.
Maar als kind doe je niet alle handelingen die je later als je ouder bent ook doet, zoals aardappelen schillen bijvoorbeeld. Dat doe ik dus nog altijd links. Ik kan bijvoorbeeld ook tekenen met beide handen.
Mijn moeder, die nooit snel tevreden was over mijn prestaties – ik hield namelijk niet van huishoudelijke taken, want ik zat liever met mijn neus in een boek – zei altijd dat ik twee linker handen had. en misschien is dat inderdaad wel zo.
Bovenaan, in mijn hoofd, loopt het daardoor waarschijnlijk ook nog altijd een beetje door elkaar, want vraag nooit de weg aan mij, omdat ik mij nog altijd vergis in links of rechts.
In elk geval, het blijkt weeral eens, dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft, en elk anders zijn voor unieke oplossingen kan zorgen.
Links of rechts, ik ben wellicht beiden, ideaal om in de politiek te gaan.

WikiHow: Omgaan met een gebroken pols

Iedereen zorgt voor iedereen?

Vroeger was het in de kerk dat men ons blaaskes wijsmaakte en ons de hemel beloofd werd, nu is dat op televisie met o.a. DE WARMSTE WEEK en de slogan IEDEREEN ZORGT VOOR IEDEREEN.

Illustration shows the 2016 edition (the 11th edition) of the Music For Life campaign ‘De Warmste Week’, organized by Flemish VRT radio station Studio Brussels, Sunday 18 December 2016, in Boom. To support various charitable organization, three radio presenters will live outside in a tent at De Schorre in Boom from 18 to 24 December, playing only songs requested by listeners, who pay to hear their favorite songs on the radio.
BELGA PHOTO NICOLAS MAETERLINCK

Is niet waar, want ik hoor door mijn verpleegsters en de mensen rondom mij heel andere verhalen vertellen. Wat vroeger misschien normaal was, is dat al lang niet meer. Zorgbehoevend zijn is niet langer een normaal aspect van het leven, maar eerder het grote kwaad, het abnormale, het hoort er niet langer bij.
Iedereen heeft het ontzettend druk, en na al die drukte en stress wil men het vooral plezant houden, zelfs dokters geven hieraan toe.
De tijd voor de patiënt is beperkt, want ze zijn met teveel, en alles gebeurt tegenwoordig op afspraak. Ga als zieke ook maar zoveel mogelijk naar de praktijk, en plan vooral wanneer je ziek wilt worden, en maak twee weken op voorhand een afspraak zodat de dokter je kan ontvangen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die bevestigen dan wel de regel.