Coachen

Gisteren vertelde mij iemand dat hij coach was voor volwassenen. Ik vroeg me daarbij af wat een coach eigenlijk is en wat hij voor je doet.

Is een coach iemand die zegt hoe jij moet leven? En hoe weet hij of zij dat dan? Heeft hij dat ergens geleerd, of heeft hij die ervaring, en hoe goed leeft hij of zij zelf?

Wel, ik heb het opgezocht en volgende uitleg gevonden:

Een coach richt zich op het vergroten van de effectiviteit van het individu en/of het team. De coach doet dit door bewustwording, het vergroten van zelfvertrouwen en het exploreren, ontwikkelen en toepassen van eigen mogelijkheden. Een coach richt zich vaak op een of meerdere deelgebieden zoals bijvoorbeeld leiderschap, loopbaan, persoonlijke ontwikkeling of ondernemerschap.

Synoniemen voor coach zijn: bus, leider, leidinggevende, voorman, autobus, touringcar, trainer, drilmeester, begeleider, oefenmeester, counselor.

Daarbij vroeg ik mij af in welke mate een therapeut of een psychiater, de dokter, ja zelfs de leraar op school, en mijn ouders mij  gecoacht hebben, en wat ik daar aan gehad en meegedragen heb?

Moet je het uiteindelijk allemaal zelf niet uitzoeken en kiezen hoe je wilt leven en wat je belangrijk vindt, of gaan we eenheidsworst worden, en allemaal hetzelfde denken en doen?

In elk geval , alles in mij rebelleert als ik er maar aan denk dat iemand mij gaat opleggen hoe ik moet leven.

Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen gebruiksaanwijzing en hopelijk de nodige zelfkennis om te weten wat hij of zij wilt, en indien niet, kan het nooit de bedoeling zijn dat een ander dat in zijn of haar plaats oplegt. We zoeken het zelf wel uit, met vallen en opstaan!

Individualisme

Meer individualisme is goed voor u en ons

De Standaard – 18.09.2019

De liberale democratie is in crisis. Volgens Dirk Verhofstadt komt dat niet door het individualisme, maar door het nationalisme en collectivisme die in de hele wereld oprukken.

Dirk Verhofstadt
Kernlid van Liberales; Auteur van het boek ‘Pleidooi voor individualisme’

In haar column schrijft Tinneke Beeckman dat de liberale democratie in crisis is, omdat het individualisme is doorgeschoten (DS 12 september). Ik ben het daar niet mee eens.

Individualisme vormt de kern van liberalisme. Het is de leer die de rechten van het individu boven die van de gemeenschap stelt. Of zoals John Stuart Mill schreef in On liberty: ‘Over zichzelf, over zijn eigen lichaam en geest is ieder mens zijn eigen meester.’ Dat vat goed de essentie van het individualisme samen: het recht op zelfbeschikking. Ieder mens, ongeacht zijn afkomst, geslacht, geloof, nationaliteit, volk of ras, heeft het recht om zelf zijn levensplan in te vullen. Het betekent dat mannen en vrouwen zelf mogen en kunnen beslissen over de belangrijke zaken in hun leven. Of ze al dan niet trouwen, en zo ja met wie. Of ze kinderen krijgen of niet. Welke opleiding ze volgen. Welk beroep ze kiezen. Waar ze zich vestigen. Met wie ze relaties aangaan. Of ze geloven of niet. Welke mening ze hebben. Voor welke partij ze stemmen. Hoe ze hun levenseinde zien.

De strijd voor meer zelfbeschikking tegen conservatieve, collectivistische en conformerende krachten in de samenleving heeft in de voorbije 250 jaar enorme successen geboekt. Denk aan de afschaffing van de slavernij, het kastenstelsel en apartheid. Denk aan de strijd voor vrouwenrechten, de ontkerkelijking, en ontzuiling. Denk aan abortus, het homohuwelijk en euthanasie.

We moeten het individualisme aanmoedigen, zodat boerka’s uit het straatbeeld verdwijnen en alleen nog in musea te bewonderen zijn
Wie beweert dat het individualisme ‘doorgeschoten’ is, moet ook zeggen wat er moet gebeuren. Moeten we het dan maar terugschroeven? Moeten we onze ethische realisaties weer inperken? Moet het recht van de mens om zelf zijn levenslot te bepalen opnieuw ondergeschikt worden gemaakt aan het collectief? Helemaal niet, we moeten dat recht uitbreiden, zowel hier als in de rest van de wereld, waar miljarden mensen, in het bijzonder vrouwen, alleen maar kunnen dromen om voor zichzelf te kunnen beslissen.

Ware solidariteit

Velen verwarren individualisme met onverschilligheid, egoïsme en hedonisme, maar daar heeft het niets mee te maken. Individualisme is een bijzonder positieve kracht die de mens in staat stelt om zelf zijn leven in handen te nemen. Dat betekent niet dat we geen plichten hebben tegenover anderen. ‘Niet alleen door zijn handelingen, maar ook door zijn nalatigheid kan iemand een ander leed doen, en in elk van beide gevallen draagt hij met recht de verantwoordelijkheid’, aldus Mill.

Individualisme is niet tegengesteld aan empathie, solidariteit of de gemeenschap, zoals velen denken, het is er juist een essentiële voorwaarde toe. De autonomie en de wilsbeschikking van het individu zijn noodzakelijk om te komen tot ware solidariteit, waarbij het overheidsgeld gaat naar mensen die vanwege ziekte of handicap niet in staat zijn om over zichzelf te beschikken, en die we de kans moeten geven om hun levenslot zo veel mogelijk zelf te bepalen. We moeten wantrouwig staan tegenover een teveel aan gedwongen solidariteit, aan een alomtegenwoordige overheid, groepsdenken en collectivisme, want we weten tot welke drama’s dat geleid heeft.

Hongkong

We moeten het individualisme niet verketteren, maar opnieuw tot strijdpunt van de moderniteit maken. Het moet niet getemperd worden, maar juist aangemoedigd, vooral in die landen en gemeenschappen waar mensen door religieuze, sociale en culturele tradities onderdrukt worden. Zodat het patriarchaat verdwijnt en meisjes en vrouwen onbevreesd door het leven kunnen gaan. Zodat andersgelovigen en ongelovigen, homoseksuelen en transgenders zonder afkeuring hun levensplan kunnen volgen.

Zodat besnijdenissen, kindhuwelijken en verkrachtingen net als slavernij en folteringen maatschappelijk verworpen en streng bestraft worden. Zodat boerka’s uit het straatbeeld verdwijnen en nog alleen in musea te bewonderen zijn als relieken van een tijd waarin mensen het recht werd ontzegd om zichzelf te zijn.

Het individualisme is ook noodzakelijk tegen de hedendaagse tendens naar steeds grotere anonimiteit, bureaucratisering en digitalisering van onze samen­leving die onze vrijheid en privacy ondermijnen. Individualisme verzet zich daartegen. Het verheft de mens uit de massa en geeft hem de kans zijn eigen weg te gaan in de samenleving. In die zin is de strijd voor individualisme dé progressieve strijd bij uitstek.

Dat de liberale democratie in crisis is, komt niet door het individualisme, maar door het wereldwijd oprukkende nationalisme en collectivisme waarin de vrijheid van de mens weer ondergeschikt gemaakt wordt aan het volk, de natie en het collectief. Maar ik ben optimistisch. De strijd voor meer zelfbeschikking zal zich blijven doorzetten. De miljoenen mensen die in Hongkong op straat komen voor vrijheid en democratie, zijn er het beste voorbeeld van.

Dirk Verhofstadt

Nog één week!

Nog één week!

Vermits die kleine pagadder nog altijd in stuit ligt, zal hij komende woensdag 25 september naar alle waarschijnlijkheid, net als zijn vader destijds, verlost worden met een keizersnede.

Zo vader, zo zoon dus, al was er bij mij een andere reden waarom David niet langs de meest natuurlijke weg kon komen.

Een keizersnede – meer dan tweeënveertig jaar geleden – werd toen wel helemaal anders aangepakt en uitgevoerd dan tegenwoordig.

De mama zal enkel epiduraal verdoofd worden, en zal de bevalling dus kunnen meemaken, en ook de vader mag (moet!) aanwezig zijn. Het wordt dus voor ouders en kind een heel intense belevenis, die hopelijk zo comfortabel mogelijk verloopt.

Een paar dagen geleden, op 15 september waren Audrey en David een jaar getrouwd, en nu dus wordt hun eerste kindje geboren, dat is werkelijk een perfecte timing.

Ik ben er in elk geval klaar voor om grootmoeder te worden!

Meisje

“Meisje,
Wat wil jij later worden?”

“Een wijze vrouw,
Met grijze haren wil ik zijn,
En met rimpels rond de ogen.

Een vrouw
Van weinig woorden wil ik zijn,
En zonder onvervulde verlangens.

Een vrouw
Met veel ervaringen wil ik zijn,
En met losgelaten herinneringen.

Mijn grootmoeder
Wil ik later zijn.”

Micheline Baetens, 3 juli 2012

KOKEN: Komkommersoep

Het is herfst en de winter komt eraan, dus tijd om wat meer soep te maken, liefst met verse groenten.

David stuurde mij dit recept door, leverde ook de zelfgekweekte komkommers, en werkelijk, het is heel lekkere soep en eenvoudig te maken.

Met dit basisrecept voor komkommersoep maak je een heerlijke soep die lekker smaakt op een wat koudere dag in de zomer of herfst.

Ingrediënten

2 komkommers
2 uien
2 aardappelen
2 l groentenbouillon
peper en zout
bakboter
Afwerking
verse bieslook
4 plakjes komkommer
1 el olijfolie

Recept

Snijd een komkommer overlangs, verwijder de pitjes en snijd in kleine blokjes. Schil de aardappel en snijd hem in blokjes.
Snipper 2 uien fijn en stoof die aan in boter of olijfolie. Voeg de komkommer toe en laat even meestoven.
Voeg 2 liter bouillon toe, laat 20 minuten koken.
Mix de soep fijn en breng op smaak met peper en zout.
Verdeel de soep over de borden. Garneer met olijfolie, plakjes komkommer en enkele takjes bieslook.

Bron: www.lekkervanbijons.be

In de Vosdellestraat

Wat de NMBS niet doet, doen we zelf, en vermits de beplanting die ons beloofd werd er maar niet komt, verfraaien we zelf onze straat.

In de Vosdellestraat moeten de buurtbewoners van de spoorweg zelf creatief zijn, en ook de vos is alom tegenwoordig in het straatbeeld. Af en toe komt Reintje trouwens zelf eens kijken, in levende lijve!

STRAATKUNST

De kunstenares is Monique De Cooman, mijn buurvrouw.

TUIN: Kiss-Me-Over-The-Garden-Gate

Dank zij het Nederlandse tv-programma, Binnenstebuiten, heb ik een nieuwe plant ontdekt, en voor iemand zoals ik die van mooie woorden houdt, met een poëtische naam: Kiss Me Over The Garden Gate. Natuurlijk heb ik direct de zaadjes besteld en moeten die de komende jaren zorgen voor veel kusjes over mijn omheining!

KISS ME OVER DE GARDEN GATEPolygonum oriëntale
Wordt ook wel Persicaria orientale genoemd.

Al jaren één van mijn favorieten. En dat komt goed uit want ik hoef haar al jaren niet meer zelf te zaaien, ze komt elk jaar via spontane zaailingen die ik rond april vind, terug in mijn tuin, zachte of strenge of natte winter, maakt allemaal niets uit.Niet lastig, de zaailingen zijn gemakkelijk te herkennen (zie onderaan deze pagina) en te verplanten, wat je niet hoeft schoffel je gewoon onder (of je geeft ze weg, elk jaar staan hier altijd wel wat mensen de zaailingen die ik zelf niet hoef met een schepje weg te halen voor hun eigen tuin.

Als je haar voor de eerste keer zaait heb je er wellicht nog wel wat moeite mee; ze houdt van een koudeperiode en sterk wisselende temperaturen bij de kieming. Zonder dat kiemt ze echt niet, ik heb nog nooit gehoord dat de zaden gewoon bij kamertemperatuur kiemen.

Zaai haar dus vooral vroeg en koud; ergens tussen eind november en half januari, gewoon buiten in potjes. Of in een kasje of platte bak; daarin kan het overdag in de zon eind februari al ruim 20 graden worden terwijl het ’s nachts dan net zo koud is als buiten.

De zaden kiemen dan ergens in maart of april, afhankelijk van grondtemperatuur (na een koude of juist een zachte winter).

Dat zaaien en kiemen is dan ook gelijk haar enige nadeel want verder is ze echt probleemloos en een geweldige plant in je tuin.

Als de zaden eenmaal gekiemd zijn kun je de zaailingen uitplanten, liefst op een zonnig plekje. En daar groeit ze zo snel dat je haar amper bij kunt houden. Geef haar dan ook wel wat voeding en zorg voor voldoende vocht want dat heeft ze nodig om rond eind juli al zo’n 2 meter hoog te zijn (in de herfst is dat nog wel zo’n 70-80 cm hoger).

De planten beginnen rond juli ook te bloeien, en die bloei gaat door tot heel ver in de herfst, zolang het maar niet echt vriest.

Ze bloeit met felroze bloem in hangende aartjes. En die aren worden alsmaar langer en gaan meer en meer hangen naarmate ze langer bloeit; de Engelse naam voor deze plant is dan ook “Kiss-Me-Over-The-Garden-Gate, waaruit je ook al af kunt lezen dat ze hoog wordt en in hangende aren bloeit.

Een paar jaar geleden (na een koele, natte zomer maar warme herfst) bloeide de plant hier in de achtertuin half december (!) nog steeds, in januari was het met de vorst dan wel snel over met de planten, maar ze blijft één van de weinige planten die zo groot wordt in 1 jaar, en zo mooi en lang bloeit.

Gemakkelijk zaden van te oogsten. Je ziet de rijpe zaden niet, die zitten verscholen tussen de nog steeds bloeiende aren. Pak voorzichtig zo’n bloeiaar vast en wrijf er zachtjes met je hand over. De rijpe zaden vallen tussen de bloeiende bloempjes in je andere hand (de bloeiaar bloeit dus verder gewoon door). De zaden zijn vrij groot en zwart en zitten vaak nog half in zachtroze hoesjes die er na het drogen vanaf kunt wrijven.

BRON: www.mooiemoestuin.nl